Shangrila Home 2001 - de jongste en de oudste bewoner

Vakantie!

Joepie, 't is vakantie! Twee maanden lang uitslapen, niet stressen, relaxen.
Morgen vertrekken Princess M. en ik op danskamp voor vijf dagen. Ik bekijk het programma: 7u30: opstaan en aankleden. Pardon???? Opstaan om 7u30?!!!! Gedurende het jaar staan we dikwijls een half uurtje later op en moeten we Princess M. vaak nog wakker schudden. Aaarghhhh! Maar allé, we kijken er toch naar uit. Zucht.

De hele maand augustus gaan we weer naar zee. Mister H. zal zo'n twee weken bij ons zijn en de rest van de maand is gevuld met bezoekjes van vriendjes en vriendinnetjes. Als we tussendoor even nood hebben aan een adempauze, zwieren we Princess M. binnen bij de schoonouders die iets verderop zitten. Nu alleen nog goed weer bestellen.

De overige drie weken van juli zijn ook al redelijk gevuld met een tenniskamp, uitstapjes, logeerpartijtjes en veel afspraakjes met collega-prinsessen. De vakantie gaat weer voorbij vliegen. Voor ik het besef, is het weer september. Weer een schooljaar verder, weer een jaartje ouder. Pffff... Ik ga alvast mijn X-mas-shopping doen tijdens de solden. Ben ik er tenminste op tijd bij.

Hekel

Ik moet het eens kwijt: ik begin een serieuze mensenhaatster te worden. De laatste tijd valt het me meer en meer op hoeveel egoïstische en bekakte mensen er op deze planeet rondlopen. Zoveel mensen die er plezier in scheppen om andere mensen de grond in te boren of gewoon een slecht gevoel te geven. Mensen die voornamelijk te onpas opscheppen over salaris, gekochte kledij, auto's, vakanties, enzovoort. Bweik, ik kots ervan. Bovendien zijn het dan nog de meest onbeschofte, gierige en ongastvrije mensen.
Pas op, ik consumeer ook meer dan mij lief is en koop ook te veel en veel te dure schoenen of handtassen, maar ik loop daar niet mee te koop. (En moest ik dat per ongeluk toch doen: geef me dan ne sjot onder mijn kont!) Ik koop wat ik mooi vind; of dat nu duur of goedkoop is, label of geen label, Wibra of Chine, nieuwe collectie of die van drie jaar geleden... I don't care. Ik ben geen meelopertje zonder eigen smaak of mening; ik volg de mode niet slaafs.
Maar al wie bij mij thuis komt, krijgt wél een drankje aangeboden, veel meer dan één zelfs! En ik geef ook graag cadeautjes zonder daarbij na te denken over het bedrag van het vorige cadeautje dat ik van die persoon gekregen heb. En ik ben niet te beroerd om een tournee te betalen op café (voor zover ik ooit nog op café kom, maar allé, 't is het gedacht dat telt).
Aaaarghhhh, ik haat mensen die denken dat ze beter zijn dan anderen. Mister H. moet elke dag voor zo'n blaaskaak werken; hij krijgt van mij een dikke pluim dat hij het al een tijdje volhoudt. Ik zou die gast allang een peer op zijn smoel verkocht hebben. Hij 'stoeft' zelfs over de auto's die zijn vrienden hebben... How pathetic is that?!!!
Het jammere van de zaak is dat ik zoveel van die mensen ken... Pfffff... en ik heb er genoeg van.
Dus: mijn goede voornemen ('t moet niet altijd met Nieuwjaar zijn dat er goede voornemens gemaakt worden): vanaf gisteren besteed ik - in mijn vrije tijd - alleen nog tijd en energie aan de mensen die het waard zijn; aan de mensen die ik leuk vind; aan mensen die een hart hebben en klaar staan voor anderen; aan mensen die niet teren op uiterlijke schijn, maar die innerlijk ook inhoud hebben.
En bij deze een dikke pluim aan vriendinneke S. die haar zieke buurvrouw soep gaat brengen en altijd klaar staat om mensen te helpen.

Oef, het moest er precies eens uit... :)

Roomba - part four

Net ontdekt dat de zetels eigenlijk iets te laag zijn (en de salontafel ook), dus de Roomba kan er nét niet onder. Hoe moet ik vanavond aan Mister H. gaan uitleggen dat hij de zetels en de salontafel 5cm moet verhogen? Iemand tips?

Is het normaal

dat ik zin heb om een 'I love my Roomba'-sticker op mijn auto te kleven?
En hij heeft nog niet eens zijn job gedaan. Maar ik zie hem daar zo blinken in zijn hoekje, vastgelijnd aan zijn laadstation, en ik voel me ineens niet meer zo alleen thuis ;)

De meester is niet meer

Of je hem nu graag leest of niet, je kan er niet om heen: Hugo Claus was en is een groot man in onze Nederlandstalige literatuur. Naar aanleiding van zijn dood wijdt De Morgen een hele bijlage aan hem. Ik heb ervan genoten. Geniet even mee:

Van Hugo Claus heb ik geleerd dat de enige plek waar een mens verdraagzaam kan zijn de ruimte is die geboden wordt door vrienden en maîtresses. Dank, nobele meester.

(Hugo Camps)

Als het schrijven sukkelt, leest men even Claus. Daarna schrijft men altijd beter. Als het schrijven schijnbaar schittert, leest men even Claus. Daarna schrijft men altijd beter niet meer.

Claus is honderd stemmen. Dat is al duizend-en-een keer gezegd.

Hoe lang is het geleden dat ik zo verbluft ben geweest door een tekst. Zo met stilheid geslagen. Zo door de taal uit de tijd gehaald. Ik weet het niet meer.

(Bernard Dewulf)

Als over honderd jaar nog een of andere krolse minnaar een van mijn regels in het oor van zijn geliefde zou fluisteren, dan zou mij dat wel behagen, ja.

Schrijven is knutselen, niet de vloed van de ziel weergeven.

Nu weet ik hoe moe en melig na het loom vrijen
zij 's ochtends bijna schroomvallig haar hoofd vooroverboog,
een eend die over het meer gleed en aan 't water nipte
en toen duikelde naar mij en hapte en nooit meer.
(Hugo Claus 1929 - 2008)