Waarom? Wablieft? Waarom?

Onze dochter is best beleefd. Ze zegt 'Wablieft?' en niet 'Wat?'. Zo hebben we het haar geleerd. We moeten dus blij zijn dat ze het zo mooi vraagt.
Maar intussen zegt ze op een dag minstens duizend keer 'Wablieft'. En 'Waarom'. En zo heel af en toe begint het ge-wablieft en ge-waarom mij deftig op mijn systeem te werken. Vandaag bijvoorbeeld. We reden naar de bibliotheek en ik probeerde me op de weg te concentreren, want er waren wegwerkzaamheden (zoals overal tegenwoordig) en we mochten eigenlijk niet rijden waar we aan 't rijden waren. En toen begon het:
- Mama, waarom rijdt die auto daar?
- Omdat we hier eigenlijk niet mogen rijden, want er wordt gewerkt.
- Wablieft?
- Omdat we hier eigenlijk... enz...
- Waarom mogen we hier niet rijden?
- Omdat ze hier aan 't werken zijn.
- Wablieft?
- Omdat ze hier ... enz...
- Waarom zijn ze hier aan 't werken?
- Omdat ze hier riolering aan 't leggen zijn.
- Wablieft?
- Omdat ze hier ... enz...
- Wat betekent dat 'riolering'?
- 'Diepe zucht'... Wel, dat is een systeem om vuil water weg te leiden naar een grote bak waar het water gezuiverd wordt.
- Wablieft?
- Dat is een systeem ... enz...
Stilte... ah, zo zalig, die stilte... al duurt ze maar 5 seconden, want we rijden voorbij een watertoren met een wereldbol op zijn dak. (Ja, in Bierbeek)
- Mama? Waarom staat hier een wereldbol?
- Wel, dat is een versiering voor een watertoren.
- Wablieft?
- Dat is een ... enz...
- Wat is een watertoren?
- Dat is een vergaarbak voor water.
- Wablieft?
- Dat is een ... enz...
- Waarom?
- Ja, gdvd, waarom? Vraagt dat aan uwe papa vanavond. Die kan dat gdvd beter uitleggen dan ik.
- Wablieft?
- Nikske, laat maar.
- Waarom?
- Daarom! Omdat ik het zeg, gdvd!
- Wablieft?
- Aaaarghhhhhhhh!!!!!!!!!
- Mama?
- Ja?!!!!!
- Als water bevriest, dan wordt het ijs, hé!
- Euhm... ja...
- En bevriest de grond dan ook?
- Ja hoor.
- Wablieft?
- Zucht... ge hebt mij wel gehoord.
- En als de grond bevriest, moeten de bloemen dan een jasje aandoen omdat ze anders doodgaan?
- Waar staat die fles witte wijn, verdorie?!!!!
- Wablieft? Waarom? Wablieft?
...

Oftewel: de geneugten van het moederschap :)

Aangevallen

Door mijn naaimachine, begot.
Weer ijverig aan 't naaien tegen kruissnelheid. MAchine doet wat raar en ik negeer dat naar goede gewoonte. Ineens, knal boem patat, breekt mijn naald in drie stukken. Eén stuk - gelukkig niet dat met de punt - vliegt vlak in mijn gezicht, net onder mijn oog. Was dat even schrikken, zeg. Waarom verkopen ze die naaimachine niet met levensverzekering en veiligheidsbril?
Pfff, van miserie en schrik dan maar mijne zonnebril opgezet, want gerust was ik er niet meer in.

Ok, ik geef toe, voordien was mijn machine vastgelopen en ik heb dat tunneltje onderin (ben nog niet thuis in de terminologie der naaisters) helemaal uiteengehaald en zo goed en zo kwaad als het kon terug in elkaar gezet. Zou het daarmee te maken hebben?
In elk geval weet ik nu ook alweer hoe ik een andere naald moet plaatsen en dat ik beter van dat tunnelke afblijf :) Weer wat wijzer, se.

Hekel

Ik moet het eens kwijt: ik begin een serieuze mensenhaatster te worden. De laatste tijd valt het me meer en meer op hoeveel egoïstische en bekakte mensen er op deze planeet rondlopen. Zoveel mensen die er plezier in scheppen om andere mensen de grond in te boren of gewoon een slecht gevoel te geven. Mensen die voornamelijk te onpas opscheppen over salaris, gekochte kledij, auto's, vakanties, enzovoort. Bweik, ik kots ervan. Bovendien zijn het dan nog de meest onbeschofte, gierige en ongastvrije mensen.
Pas op, ik consumeer ook meer dan mij lief is en koop ook te veel en veel te dure schoenen of handtassen, maar ik loop daar niet mee te koop. (En moest ik dat per ongeluk toch doen: geef me dan ne sjot onder mijn kont!) Ik koop wat ik mooi vind; of dat nu duur of goedkoop is, label of geen label, Wibra of Chine, nieuwe collectie of die van drie jaar geleden... I don't care. Ik ben geen meelopertje zonder eigen smaak of mening; ik volg de mode niet slaafs.
Maar al wie bij mij thuis komt, krijgt wél een drankje aangeboden, veel meer dan één zelfs! En ik geef ook graag cadeautjes zonder daarbij na te denken over het bedrag van het vorige cadeautje dat ik van die persoon gekregen heb. En ik ben niet te beroerd om een tournee te betalen op café (voor zover ik ooit nog op café kom, maar allé, 't is het gedacht dat telt).
Aaaarghhhh, ik haat mensen die denken dat ze beter zijn dan anderen. Mister H. moet elke dag voor zo'n blaaskaak werken; hij krijgt van mij een dikke pluim dat hij het al een tijdje volhoudt. Ik zou die gast allang een peer op zijn smoel verkocht hebben. Hij 'stoeft' zelfs over de auto's die zijn vrienden hebben... How pathetic is that?!!!
Het jammere van de zaak is dat ik zoveel van die mensen ken... Pfffff... en ik heb er genoeg van.
Dus: mijn goede voornemen ('t moet niet altijd met Nieuwjaar zijn dat er goede voornemens gemaakt worden): vanaf gisteren besteed ik - in mijn vrije tijd - alleen nog tijd en energie aan de mensen die het waard zijn; aan de mensen die ik leuk vind; aan mensen die een hart hebben en klaar staan voor anderen; aan mensen die niet teren op uiterlijke schijn, maar die innerlijk ook inhoud hebben.
En bij deze een dikke pluim aan vriendinneke S. die haar zieke buurvrouw soep gaat brengen en altijd klaar staat om mensen te helpen.

Oef, het moest er precies eens uit... :)

[Wijvenweek] - Nog eens: mijn wijflijf

U mag uw bovenlijf blootmaken en dan op de tafel komen liggen. En dan leg ik mijn tong over u.
Wablieft?
En dan leg ik een molton over u, want het is hier nogal fris en voor de instrumenten is dat wel goed, maar voor de patiënten minder goed.
Ah ja.
En nu zal ik de lichten wat dimmen zodat ze niet zo erg in uw ogen schijnen.
En ineens is het donker. Ik ga rechtzitten, klaar om te schreeuwen, maar dan gaat het licht terug aan.
Sorry mevrouw, verkeerd knopje.
Grmbl...
De radiologe zal zo bij u zijn, en als ze niet meteen komt, maak u dan geen zorgen, we zullen u niet vergeten, hoor. Succes nog, mevrouw C.
't Is goed, verdomme, maakt da ge weg zijt.

Waar ben ik? Wat doe ik?
Ik lig klaar voor een echografie. Neen, geen heuglijke gebeurtenis; wel een staartje van een vorige mammo- en echografie. Een plekje dat ze toch graag wat nader willen opvolgen. Met andere woorden: stress, onzekerheid en angst in het kwadraat. Zeker nadat moeder borstkanker gehad heeft tijdens mijn zwangerschap. Alles is goed afgelopen, maar de angst blijft.
Ik lig daar dus, klaar voor het verdict. De radiologe komt binnen, stelt zich voor en begint eraan. Koude gel op de heuveltjes van Erica, het apparaatje dat zich wrijvend over de heuveltjes een beeld vormt van alles wat zich daar binnenin afspeelt... Het duurt te lang, ze zegt niets. 't Is van dat. Ik heb hét. Ze stopt met de rechterborst, tikt iets in op haar pc, zegt Mjah en Hmmm en begint aan de linkerkant. Getver, nu ben ik er zeker van; dit is slecht nieuws, anders zou ze toch wel zeggen Ok, dat ziet er goed uit, of zoiets. Neen?
Eindelijk. Ze heeft gedaan. Ik mag me schoonvegen. Alles ziet er ok uit, op het eerste zicht, maar ik ga nog even nameten en dan hoor je het wel van je gynecoloog, zegt ze.
Watte? Alles goed? Eerste zicht? Hallelujah! Dat is goed nieuws, nietwaar?
Ik haast me naar buiten en loop in mijn vreugde de rare verpleger bijna om.
Nog een fijne dag verder, mevrouw C. Ja, die kant uit. Goed thuis, mevrouw C.
Waarom doet die zo overdreven behulpzaam? Zou het dan toch slecht zijn?????

[Wijvenweek] Irritaties

Alles went behalve een vent is de titel van een verhalenbundel van Yvonne Kroonenberg. Wat een wijze vrouw!
Mister H. vertrekt voor een paar dagen naar Amsterdam. Als hij weg is en ik in de douche sta, zoek ik naar mijn shampoo. Weg, nergens meer te vinden. Mee in de koffer van Mister H. Tja, als je als man moet kiezen tussen een neutrale shampoo van Yves Rocher, een andere neutrale shampoo van Nivea of een mooi gekleurde en heerlijk fruitig geurende shampoo van Herbal Essence voor gekleurd haar, dan is de keuze snel gemaakt, nietwaar? Diepe zucht.

Roomba - part four

Net ontdekt dat de zetels eigenlijk iets te laag zijn (en de salontafel ook), dus de Roomba kan er nét niet onder. Hoe moet ik vanavond aan Mister H. gaan uitleggen dat hij de zetels en de salontafel 5cm moet verhogen? Iemand tips?

Trots...

op mezelf! Eindelijk ben ik terug op het gewicht van voor mijn zwangerschap! En neen dames, ik ben niet zo één van die onuitstaanbare wichten die amper vijf dagen na de bevalling weer in hun skinny jeans kunnen. De oorzaak van mijn kilootjes teveel wordt binnenkort vier jaar.
Vier jaar ben ik dus te dik geweest (eigenlijk bijna vijf, want dat extra gewicht van 24kg tijdens de zwangerschap was ook niet bepaald een lolletje), heb ik me slecht in mijn vel gevoeld, heb ik aan emo-eten gedaan en niet aan sport (ah neen, want om te sporten moet ik me eerst goed in mijn vel voelen, anders begin ik er niet aan).
Ik had wel een paar minieme WW-pogingen gedaan en dat hielp wel een beetje, maar het ging me allemaal te traag en lekker eten kan toch zo lekker zijn. En dan spreek ik nog niet van 'den drank'... Geloof me: 'den drank' is wel degelijk 'den duvel'!
Maar allé, na veel lovende kritieken en succesverhalen gelezen te hebben over het proteïnedieet, besloot ik het te proberen. Neen, ik wilde niet proberen: ik ging ervoor! Wonder boven wonder bleek het makkelijk te zijn. En dat voor iemand die al honger krijgt als ze het woord dieet hoort! Het mooie aan dit dieet is dat je helemaal geen honger moet lijden; je mag de hele dag door bepaalde groenten en soep eten, dus dat is al mooi meegenomen. De proteïnemaaltijden zelf (omeletten, soepjes, pudding, chili, spaghetti bolognaise,...) mag je ook aanvullen met groenten. De eerste dagen voelde ik me walgelijk gezond. Om toch maar geen honger te hebben, at ik elke dag minstens een kilo groenten. Na een paar dagen raak je het gewoon en ga je vanzelf iets minder eten. Het is wat zoeken, sommige produkten zijn lekker, andere zijn echt niet te vreten. Je kan zelfs speciale chips en sojanootjes bestellen... hmmmm, zo had ik toch nog mijn zoute knabbeltje s avonds.
Je ziet en voelt ook snel resultaat; als je het dieet doet zoals het hoort, kan je de eerste week zo'n vier kilo verliezen. Het mooie is dat je huid er niet van gaat hangen; integendeel, mijn huid voelde aan alsof ik elke dag van die gladmakende anti-cellulitiscrème gesmeerd had.
Op een maand tijd ben ik nu zo'n vijf kilo kwijt. Ok, niet zo spectaculair, maar ik moet er wel aan toevoegen dat ik bijna elke avond nog een glaasje (en soms een paar glaasjes) cava gedronken heb, wat in principe niet mag. Bovendien ben ik één weekend gestopt en heb ik alles gegeten waar ik zin in had (frietjes, Griekse mezzé, curryworst,...). Ik ben dus echt wel een tevreden vrouw. Nu nog een weekendje met etentjes proberen door te spartelen en maandag gaan we voor de laatste kilootjes. Als ik terug 60kg weeg, mag ik van mezelf eens goed gaan shoppen. Als dat geen doel is!

To colour or not to colour

Ik ben een vent in het diepst van mijn gedachten. 't Is te zeggen enkel en alleen als ik naar de kapper moet. In tegenstelling tot de meeste vrouwen heb ik er een hekel aan. Ik blijf en blijf het uitstellen en doe in tussentijd zelf een paar abominabele pogingen (beetje knip- en kleurwerk) om het bezoek nog wat langer uit te stellen. Als ik uiteindelijk dan toch besluit te gaan, voel ik me als een veroordeelde die naar de elektrische stoel geleid wordt. Mijn vrees voor kappers is weliswaar gegrond. De verhalen over de 'coupe castrol' en het soi-disant 'punky' kapsel van in mijn jonge jaren ga ik u besparen. Wel wil ik het even hebben over de dag van mijn 35e verjaardag. Die avond had ik 8 vriendinnen uitgenodigd voor een verrassingsetentje. Ik vond 35 wel een hele mijlpaal, dus ik wou er een leuke, gedenkwaardige avond van maken en vooral: ik wou er supergoed uitzien. Een bezoekje aan kapper en schoonheidsspecialiste mocht dus natuurlijk niet ontbreken. Bij de kapper ging er iets mis waardoor de koperen highlights die ik zo begeerde, fluo-oranje slierten werden. Ze bekenden meteen dat ze een foutje gemaakt hadden en besloten het hele proces over te doen. Vijf uur later stapte ik bijna huilend buiten, maar wel als trotse bezitster van nog steeds redelijk fluo-oranje strepen. Te laat voor de schoonheidsspecialiste, kapsel één grote flop, het begon al goed. Gelukkig was de rest van de avond wel een succes: al mijn liefste vriendinnen waren er en ze waren zo tactvol om te zeggen dat mijn haar echt niet zo'n ramp was als ik dacht. Het werd dus toch nog een leuke avond, al hield ik er wel een kappersfobie aan over. Sinds die dag kwam er geen enkele kapper meer met kleur aan mijn haar. Ik deed het zelf wel, met wisselend succes, maar altijd beter dan toen die dag.
Tot ik twee jaar later eens goed in de spiegel keek. Wat was dat? Mijn eerste grijze (allé, 't was eerder een zilveren, maar bon) haar. Aaaaarghhhhh.... En een stemmetje zei me dat ik nu misschien toch wel eens terug naar de kapper moest voor een kleuring. Had ik dat stemmetje maar genegeerd! Want ik ging dus naar de kapper (niet dezelfde als twee jaar voordien, hoor) en zei vol vertrouwen: 'Chocoladebruin met lichtbruine lokken, geen koper, geen rood, geen mahonie, geen acajou. Niets wat ook maar in de verste verte op rood lijkt. Ik wil dus geen rood'.
So I laid back and relaxed. Tot ik de kleur van het mengsel zag: paars. Als doe-het-zelver op gebied van haar kleuren weet ik dat paars rood betekent. Volgt u nog? Ik zei dan ook meteen nog maar eens dat ik absoluut geen rood, geen koper noch iets anders van die lijst wilde. 'Neen, neen, maak u maar geen zorgen, u moet absoluut niet verder gaan op de kleur van de haarverf', waren de 'geruststellende' woorden. Relaxen kon ik niet meer. Gespannen als een veer zat ik in mijn stoel het verdict af te wachten. Ik was er beter uitgevlogen en onder de kraan gedoken, want ergens wist ik al zo wat het resultaat zou zijn. Wat denkt u? Ja, juist: donkerrood haar (mahonie) met oranje slierten. Woedend zei ik: 'En u gaat me nu ook zeker zeggen dat ik kleurenblind ben en dat dit geen rood of oranje is!' Waarop ze dan nog durfde antwoorden: 'Oh, maar ik vind het heel mooi, hoor.' Ik nog woedender: 'Uw mening doet er hier helemaal niet toe; ik had duidelijk gezegd geen rood, oranje of wat dan ook en wat is dit volgens u?' De aanwezige oude dametjes (met krulspelden in het haar) draaiden zich allemaal vlug om, bang om iets van het schouwspel te missen. De baas werd er vlug bijgehaald en wilde meteen mijn haar opnieuw kleuren. Ik was zo woedend en had helemaal geen zin meer om daar nog eens twee uur te zitten. Ik 'mocht' dan een paar dagen later terugkomen en dan zouden ze het opnieuw doen. De kleuring moest ik dit keer niet betalen (hallelujah), maar als ik dan terug ging, zouden ze het wel aanrekenen. Wat een service toch, hé :)
Natuurlijk was er geen haar op mijn hoofd (hoe toepasselijk) die eraan dacht om terug te gaan. Ik sloot - weeral - een pact met mezelf: geen kapper meer aan mijn haar met kleur! Toen ging ik zelf aan de slag: eerst iets ontkleurends op de oranje lokken, laten inwerken en nadien een donkerbruine kleur over het hele zootje. Oeps, vergat ik toch wel eerst die ontkleurende crème uit te spoelen. Resultaat: geen oranje lokken meer, maar wel een hele lichtblond-oranje zijkant. Getver, ik zag er niet uit. Vlug een sjaaltje om mijn hoofd, creoolse oorringen aan om de hele hippielook compleet te maken en naar de winkel om kleurshampoo! Dan vlug naar school om Princess M. af te halen en hopen dat de andere mama's niet denken dat ik compleet geschift ben geworden. En 's avonds begonnen we opnieuw: eerst donkere verf dit keer op de fluo lokken, even laten inwerken en de rest van de verf over mijn hele hoofd. Bang afwachten... Het resultaat: de fluo lokken zijn min of meer weg en ik heb nu een mooie... mahonierode haarkleur! Een beetje zoals toen ik net van de kapper kwam, maar dan zonder de oranje lokken :)
Volgende week maar eens opnieuw kleuren, zeker?!

Ergernissen

Schoonloeders, wie heeft ze uitgevonden? Een sadist waarschijnlijk, één van de ergste soort!

Je hebt ze in alle soorten en maten, geuren en kleuren. Het is een noodzakelijk kwaad waar je (tenzij je vrijgezel blijft tot aan je 60e) niet aan kan ontsnappen. Het leuke eraan is dat je altijd wel een sappige anekdote aan je collega’s en vriendinnen te vertellen hebt. Hun antwoord is waarschijnlijk: 'Goh ja, en die van mij, die…'

Anekdotes over mijn (soms echt wel) schattige schoonmama heb ik bij de vleet. Ergernissen indien mogelijk nog meer.

Gisteren was het weer zover:

Zondag was schoonma even hier. Princess M. had net een nieuw rokje aan dat eigenlijk nog te groot en te lang was. Toen ze haar jas aandeed, kwam dat rokje daar 5cm uit en ik hoorde mijn schoonma zeggen: 'Uw kleed komt onder uw jas uit.' Ik had zoiets van: 'So what?' Gisteren belde ze om te zeggen dat ze een jas voor Princess M. gekocht had. Ik blij: 'Ah, voor volgend jaar. Fijn!' Zij: 'Ah neen, voor nu natuurlijk, want haar jas is te klein; haar kleren komen eronder uit.' Ikke: 'Ja, natuurlijk dat een rok die te groot is onder haar jas uitkomt.' Grrrr....
Dat is dus de vijfde winterjas die Princess M. zal hebben. (Ah ja, want dacht ze dan dat Princess M. maar één jas heeft?!). Hopelijk wordt het een lange en koude winter, dat ze toch nog een paar maanden van haar nieuwe jas kan genieten!

Maar het is nog niet gedaan. Toen ze hoorde dat ik Princess M. mee zou nemen naar mijn jaarlijkse controle bij de gynecoloog, beschuldigde ze me nog nét niet van kindermishandeling. Ze liet me echter wel duidelijk merken dat dat 'not done' was en dat Princess M. er meer dan waarschijnlijk psychologische trauma's aan zou overhouden. Denk je dat ze dan voorstelde om Princess M. op te komen pikken na haar turnles? Dat ze aanbood om hier even te komen babysitten? Niets van dit alles. Neen, ik moest eerst naar schoonma rijden (richting Brussel), - maar niet voor 14u, want dan waren ze nog op restaurant - dan naar de gyn (terug richting Tienen), nadien Princess M. oppikken bij schoonma (ja, richting Brussel) en dan gezellig in de avondfile naar huis (richting Tienen). Veel heen en weer gerij dus!
Koppig besloot ik natuurlijk om haar 'goede' raad in de wind te slaan en Princess M. zoals gepland mee te nemen naar de gyn. Maar Princess M. die natuurlijk al het één en ander had opgevangen aan de telefoon kreeg een woedebui - zoals ik er nog niet vaak één gezien heb - en begon te krijsen dat ze niet mee naar de dokter wilde. Ze wilde naar oma. Ook dat nog... Niets hielp, Princess M. gooide zich ettelijke keren op de grond, schreeuwde, krijste, sloeg en spuwde. Dan werd het me teveel en ik zei dat ik dan wel alleen weg zou gaan en besloot haar verder te negeren. Ik liep de deur uit naar de wagen en zij kwam me schreeuwend achterna. Ahum, de hele straat zal het waarschijnlijk wel gehoord hebben. Leuk!!!! Anyway, uiteindelijk kreeg ik haar toch gekalmeerd (vraag me niet meer hoe, maar de Kerstman zal er wel een rol in gespeeld hebben!), we reden naar de gynecoloog, stapten uit om aan de deur een papier te vinden: 'De gynecoloog werd weggeroepen voor een bevalling. Gelieve morgen terug te bellen voor een nieuwe afspraak. '
Daar stonden we dan, Princess M. betraand en nog wat nasnikkend, ik ontgoochelend en tegelijk toch een klein beetje opgelucht. En bovenal: blij omdat ik niet nog meer nutteloze verplaatsingen gemaakt heb!