Leuk

Hele leuke vriendinnenweek achter de rug. Zaterdag was mijn jeugdvriendinneke A. bij mij paella komen eten. Lekker kletsen en drinken op het terras. Beetje roddelen, beetje weemoedig doen, beetje zagen over ouders en venten, beetje stoefen over onze prinsessen, nog wat drinken en vooral genieten van het zalige weer! Een paar flessen wijn armer, maar oh zo veel blijer mijn bedje in en de dag nadien opstaan met een pijnlijk hoofd en één gedachte: "Ik drink nooit meer!". Ken je dat?

Dinsdag gaan eten met vriendin G. die ik van een internetforum ken. G. vertrekt in augustus voor minstens een jaar naar het buitenland. We hadden het dus over verhuizen, inpakken, kledij, schoenen weggooien (aaaarghhhhh) en natuurlijk onze prins en prinses die ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Een gezellige avond: weeral buiten zitten tot 's avonds laat, lekkere pasta, fijne babbel. Niet teveel gedronken, dus geen hoofdpijn de dag nadien :)

Vrijdag weer maar eens gaan eten bij Zorba met vriendin L. en H., ook vriendinnekes van hetzelfde forum. Gegierd van het lachen, heel lekker gegeten, de Griekse obers compleet gek gemaakt, genoten van de live-muziek en de sexy danskunsen van H.
Buiten nog zitten gillen van het lachen omdat ik hen persé bij hun auto wilde afzetten, maar niet met de auto van Mister H. uit de parking geraakte. Oorzaak was een minuscule houten balk... ahum.... Natuurlijk was de Griekse muzikant er als de kippen bij om ons - met veel show en handgebaren - veilig uit de parking te loodsen.
Veilig thuis geraakt en lekker geslapen en vanmorgen weer eens opgestaan zonder hoofdpijn. De Metaxa van het huis had waarschijnlijk alles goed gezuiverd :)

Allé, ik ben weer helemaal opgeladen. Laat de vakantie nu maar beginnen!

Tango, toneel en mezze

Vriendin P. en ik besluiten om naar het toneel te gaan. 'Famille d'Artistes' is een stuk waarin woord, muziek en dans samenkomen. Tijdens de pauze en nadien kan je tango dansen.
Het klinkt allemaal als muziek in de oren en wij kijken er al naar uit.
De avond zelf drinken we eerst nog iets in 'de bar'. Het begint al vreemd: eerst moet je aan een kassa je bestelling doorgeven en betalen. Je krijgt dan een A5-je waar je bestelling op geprint wordt.(Milieuvriendelijk? I don't think so!) Met dat A5-je begeef je je naar de bar waar je zonder enige vorm van communicatie (gewoon je briefje afgeven) je drankjes krijgt. Omslachtig? Ja zeker! Want wat als ik al een wijntje wil en vriendin P. er nog niet is? Raden wat ze wilt drinken? Twee keer gaan aanschuiven? Of erger nog: wachten en dorst lijden?
Terwijl we van ons wijntje genieten, praten we enthousiast over de avond. Benieuwd wat het gaat worden, waar er gedanst wordt, of er iemand ons de beginselen van de tango gaat leren. Overenthousiast als ik ben, stel ik voor dat we een seizoensabonnement nemen. Vriendin P. probeert me een beetje te temperen en zegt 'We zien straks wel.'
Dan loopt het cafetaria leeg een iedereen begeeft zich naar de zaal. De sfeer zit er in: rode pluchen fauteuils, een gezellig geroezemoes en op de scène (een décor uit de jaren vijftig van één of andere groezelige tangobar) wordt er tango gedanst. Opgetogen en vol verwachting gaan we zitten en genieten van het hele tango-gebeuren.
Enkele tango's later begint het stuk: een meisje hinkelt; we horen een fragment uit 'Rayuela', een roman van Julio Cortázar. Op de achtergrond worden dia's getoond van wat er in het stuk verteld wordt. Een hinkelspel, Buenos Aires in de jaren vijftig, een huis met veel trappen en een grote inkomhal.
Ineens roept een travestieterige figuur of 'mamá nu al gegaan' is. Ik snap er niets van en luister geboeid. Even later blijkt dat 'mamá' geconstipeerd is omdat ze een hele week alleen maar rijst heeft gegeten. Ok, als het zo zit...
Er wordt vanalles geprobeerd om 'mamá' te laten 'gaan': roepen dat ze zich moet concentreren, haar aansporen om te duwen en tot slot wordt er zelfs een liedje gezongen dat eindigt met de woorden: 'de hele wereld zit in de stront'. Nu hou ik het echt voor bekeken, dit is niet mijn idee van een leuke avond vol cultuur. Ik ben geen fan van 'kak-en pishumor'. Een blik opzij zegt me dat vriendin P. er net zo over denkt. We zijn nog even dapper en proberen ons te concentreren. Maar de vele versprekingen en het zwakke acteertalent kunnen ons echt niet bekoren. Eén van de acteurs probeert te spreken met een Italiaans accent, maar het klinkt als een Belg die een Nederlands sprekende Marokkaan probeert na te doen (en dit is geen racistische noot, integendeel!). Een actrice zingt een Italiaans lied; haar stem is mooi, maar het Italiaans om van weg te lopen. En dat besluiten we ook te doen; ons plan is om te wachten tot het pauze is. Bevrijd en opgelucht beginnen we te giechelen als twee tienermeisjes die gaan ontsnappen tijdens de schoolvoorstelling.
Gelukkig wordt ons geduld niet lang op de proef gesteld: de pauze wordt aangekondigd en wij rennen weg... We vluchten Zorba binnen en besluiten de avond op een fantastische manier: een heerlijke mezze met een glaasje witte wijn en Griekse live muziek. Kali orexi!

Op restaurant

Als ik aan Princess M. vraag wat ze vandaag wilt eten, antwoordt ze heel overtuigd: "In Himalaya". Verbaasd, want ze is er nog nooit eerder geweest, zeg ik meteen "Ok". Zo gezegd, zo gedaan; wij dus met zijn drietjes naar Himalaya. We bestellen voor Princess M. een tomatensoep die toch wel zeer gekruid is. Ze eet de soep heel flink op zonder te klagen dat "haar mondje pikt" en is al benieuwd naar de volgende gang. Momo's voor Princess M., een Tandoori Mix Sizzler voor Mister H. en een vegetable Thali voor mij.
Ook de momo's (een soort ravioli, dim sum) gaan er vlotjes in, aangevuld met wat rijst, spinazie en linzen van mijn thali.
We zijn natuurlijk apetrots op onze dochter die zo flink eet van die "vreemde en pikante dingen".
Na de hoofdschotel mag ze nog een mango lassi delen met haar papa. Dan is het tijd om een beetje rond te dansen en het restaurant op stelten te zetten. Gelukkig zijn we de laatste klanten. Gelukkig zijn de Nepalese ober en kok meteen gecharmeerd van Princess M. en lachen ze met al haar capriolen en gekke danspasjes.
En ik laat me meevoeren door de begeesterende muziek... helemaal terug naar Kathmandu.

Lekker

Gisterenavond het Thais restaurantje Siam in Heverlee uitgeprobeerd.
Heerlijk was het: een assortiment van de chef als voorgerecht: een zestal verschillende hapjes waaronder lenterolletjes en mini-sateetjes met vier dipsausjes. Als hoofdgerecht rundsvlees in een saus van kokosmelk en groene kerrie met aubergines en basilicum. De smaakpapillen zijn verwend geweest! En nét pikant genoeg. Hoewel, voor mij mocht het nog een tikkeltje gedurfder. Volgende keer dan maar.

En - zeer belangrijk voor de liefhebbers - ze hebben er Singha!