Shangrila Home 2001 - de jongste en de oudste bewoner

Waarom? Wablieft? Waarom?

Onze dochter is best beleefd. Ze zegt 'Wablieft?' en niet 'Wat?'. Zo hebben we het haar geleerd. We moeten dus blij zijn dat ze het zo mooi vraagt.
Maar intussen zegt ze op een dag minstens duizend keer 'Wablieft'. En 'Waarom'. En zo heel af en toe begint het ge-wablieft en ge-waarom mij deftig op mijn systeem te werken. Vandaag bijvoorbeeld. We reden naar de bibliotheek en ik probeerde me op de weg te concentreren, want er waren wegwerkzaamheden (zoals overal tegenwoordig) en we mochten eigenlijk niet rijden waar we aan 't rijden waren. En toen begon het:
- Mama, waarom rijdt die auto daar?
- Omdat we hier eigenlijk niet mogen rijden, want er wordt gewerkt.
- Wablieft?
- Omdat we hier eigenlijk... enz...
- Waarom mogen we hier niet rijden?
- Omdat ze hier aan 't werken zijn.
- Wablieft?
- Omdat ze hier ... enz...
- Waarom zijn ze hier aan 't werken?
- Omdat ze hier riolering aan 't leggen zijn.
- Wablieft?
- Omdat ze hier ... enz...
- Wat betekent dat 'riolering'?
- 'Diepe zucht'... Wel, dat is een systeem om vuil water weg te leiden naar een grote bak waar het water gezuiverd wordt.
- Wablieft?
- Dat is een systeem ... enz...
Stilte... ah, zo zalig, die stilte... al duurt ze maar 5 seconden, want we rijden voorbij een watertoren met een wereldbol op zijn dak. (Ja, in Bierbeek)
- Mama? Waarom staat hier een wereldbol?
- Wel, dat is een versiering voor een watertoren.
- Wablieft?
- Dat is een ... enz...
- Wat is een watertoren?
- Dat is een vergaarbak voor water.
- Wablieft?
- Dat is een ... enz...
- Waarom?
- Ja, gdvd, waarom? Vraagt dat aan uwe papa vanavond. Die kan dat gdvd beter uitleggen dan ik.
- Wablieft?
- Nikske, laat maar.
- Waarom?
- Daarom! Omdat ik het zeg, gdvd!
- Wablieft?
- Aaaarghhhhhhhh!!!!!!!!!
- Mama?
- Ja?!!!!!
- Als water bevriest, dan wordt het ijs, hé!
- Euhm... ja...
- En bevriest de grond dan ook?
- Ja hoor.
- Wablieft?
- Zucht... ge hebt mij wel gehoord.
- En als de grond bevriest, moeten de bloemen dan een jasje aandoen omdat ze anders doodgaan?
- Waar staat die fles witte wijn, verdorie?!!!!
- Wablieft? Waarom? Wablieft?
...

Oftewel: de geneugten van het moederschap :)

Danskamp aan zee

Een danskamp aan zee met internetverbinding... maakt dat mee. En Princess M. wou uiteindelijk toch bij de andere meisjes slapen en niet 'bij mama', zoals ze eerst had beweerd. Wat betekent dat ik niet om 20u aan de kamer gekluisterd ben, maar haar kan overlaten aan de zeer goede zorgen van de monitrices. Wat een zaligheid, zoveel vrije tijd, zo'n heerlijk weertje, niet moeten zorgen voor eten, drinken, was en plas. Zo nu en dan een knuffeltje gaan geven aan Princess M. en nadien weer heerlijk wandelen langs het strand, een boekje lezen in de zon, een cappuccino drinken op een terrasje... Hmmmm, lang geleden dat ik me nog zo ontspannen heb gevoeld. Dit danskamp mag voor mij eeuwig duren!

Vakantie!

Joepie, 't is vakantie! Twee maanden lang uitslapen, niet stressen, relaxen.
Morgen vertrekken Princess M. en ik op danskamp voor vijf dagen. Ik bekijk het programma: 7u30: opstaan en aankleden. Pardon???? Opstaan om 7u30?!!!! Gedurende het jaar staan we dikwijls een half uurtje later op en moeten we Princess M. vaak nog wakker schudden. Aaarghhhh! Maar allé, we kijken er toch naar uit. Zucht.

De hele maand augustus gaan we weer naar zee. Mister H. zal zo'n twee weken bij ons zijn en de rest van de maand is gevuld met bezoekjes van vriendjes en vriendinnetjes. Als we tussendoor even nood hebben aan een adempauze, zwieren we Princess M. binnen bij de schoonouders die iets verderop zitten. Nu alleen nog goed weer bestellen.

De overige drie weken van juli zijn ook al redelijk gevuld met een tenniskamp, uitstapjes, logeerpartijtjes en veel afspraakjes met collega-prinsessen. De vakantie gaat weer voorbij vliegen. Voor ik het besef, is het weer september. Weer een schooljaar verder, weer een jaartje ouder. Pffff... Ik ga alvast mijn X-mas-shopping doen tijdens de solden. Ben ik er tenminste op tijd bij.

Nieuwe hobby

De reden waarom ik hier de laatste tijd niet veel meer geweest ben: ik heb een nieuwe hobby, namelijk prutsen en klunzen op de naaimachine.
Hier enkele van mijn "creaties". Heb medelijden en veroordeel me nog niet, want 't is geheel zonder enige ervaring en voorkennis noch cursus.
Maar allé, zo van ver op een foto ziet het er niet zo slecht uit, hé. :)

Grasmens

Mister H. is eindelijk naar de kapper geweest. In plaats van hem een gewoon 'bros-kopke' te geven, heeft de kapper waarschijnlijk wraak willen nemen op mij (zie een vorige post) en heeft hij Mister H. voorzien van een schoon (NOT!) militair coupeke zoals Jim Carrey in 'Me Myself and Irene'.
Princess M. komt 's morgens vroeg onze kamer binnen, bekijkt Mister H. aandachtig en zegt plots: 'Papa, jouw haar lijkt op gras. Ha ha ha, jij bent een grasmens.'
Moet er niet bij zeggen dat mijn weekend goed was, zeker! :)

Adieu Justine, bienvenue Princess M.

Het begin van een bloeiende carrière?

[Wijvenweek] - Kinderwens

Ik ben nooit één van die meisjes geweest die van kleins af aan al verkondigde dat ze later drie kinderen wilde. Integendeel: ik verkondigde altijd dat ik nooit zou trouwen en nooit kinderen zou willen. En dat bleef ik halstarrig volhouden. Nu had ik ook wel allemaal vriendinnen die zich heel afzijdig hielden van al dat kindergedoe. De biologische klok die begint te tikken op je dertigste? Niet bij mij, hoor. Op mijn dertigste had ik wel een andere klok die tikte: de klok van Ik wil iets nuttigs met mijn leven doen; ik wil het verschil maken. En dus nam ik al mijn vakantiedagen van mijn (goed betaalde) job in één keer op, voegde er (na veel gezeur, gezaag en gedreig met ontslag) nog een paar onbetaalde vrije dagen aan toe en vertrok voor bijna twee maanden naar Nepal. Ik ging er als vrijwilliger werken in een tehuis voor straatkinderen. Kinderen???? Iedereen die me goed kende en dit hoorde, zei het: 'Kinderen?'. Ja, ik snapte het zelf helemaal ook niet zo goed, want als er hier kinderen van eender welke leeftijd in mijn buurt kwamen, kreeg ik spontaan koude rillingen en de kinderen zelf (van eender welke leeftijd) begonnen te krijsen als ik nog maar naar hen keek. Maar ik had zoiets van 'Ja maar, het gaat daar anders zijn; die kinderen gaan lief zijn en dankbaar en niet zo van die verwende schepsels als er hier rondlopen.' Ok...
Daar aangekomen bleek het inderdaad allemaal heel goed mee te vallen; mijn fosterkindje (ik sponsorde al een paar jaar het tehuis en had dus een pleegkindje) vloog me in de armen en week de rest van mijn verblijf niet meer van mijn zijde. Ik hielp met huiswerk, poetste kindertandjes en waste kinderlijfjes alsof ik nooit iets anders gedaan had. 's Avonds las ik tientallen verhaaltjes voor in elke slaapzaal en deelde ik ontelbare nachtkusjes uit. Ik troostte gekwetste knietjes, streek schooluniformpjes en huilde mee met eerste liefdesverdrietjes.
En toen kwam ik terug thuis... De eerste avond huilde ik mezelf in slaap; de tweede avond huilde ik nog meer; de derde avond huilde ik niet meer. Ik had een plan; dat plan was een kind. Eerst wilde ik een lief Nepaleesje adopteren en een beter leven geven. Toen, geheel onverwachts, kwam Mister H. in mijn leven. En toen had ik een kind. Neen, grapje! Mister H. zag een kind helemaal zitten, maar dan wel een kind van ons twee. En daar was ze dan: mijn kinderwens, in volle glorie.
Dank u, Shangrila Home! Zonder jullie was Princess M. er nooit geweest!

Happy Valentine!

Vakantie

Oef, de krokusvakantie is voorbij. Alle kids weer naar school en alle mama's kunnen weer even uitblazen. Want de tijd dat dat vakantie ook echt vakantie betekende, verdween gelijktijdig met de komst van Princess M.
Deze krokusvakantie was extra zwaar omdat Mister H. weeral in Seattle verbleef. Ik had voordien al nachtmerries over hoe ik in godsnaam Princess M. twee hele weekends en een volledige week full time zou kunnen entertainen.
Vriendin P. bracht de oplossing: haar zoontje X. zou op krokus-dansstage gaan. Een hele voormiddag dansen en knutselen, wat is er nu leuker voor kinderen? Heel even twijfelde ik nog, want Princess M. en ik slapen graag eens uit. En aangezien de dansstage om 9u begon en in Leuven doorging, betekende dat: nog vroeger opstaan dan wanneer we naar school moeten. Mijn angsten over een slapende prinses wakker schudden en met een pesthumeur meesleuren naar de dansschool bleken ongegrond. Prinses M. stond om 2u en om 4u 's nachts naast mijn bed om te vragen of we nu naar de dansles gingen. Om kwart voor zeven (aaaarghhhhh) stond ze weer naast mijn bed met dezelfde vraag, dit keer met haar balletschoenen en tutu al in de aanslag. Zuchtend rolde ik uit mijn bed en begon aan de dagtaak: koffie, koffie en nog eens koffie. Tussen al de koffie door gaf ik Princess M. een ontbijt en een kattewasje en slaagde ik er ook nog in haar tasje met drankje en koek niet te vergeten. In de auto was ze uit volle borst aan 't zingen van "een prins met heel veel spieren".
De dansstage was een succes! Niet alleen kreeg Princess M. het eerste uurtje les van haar balletjuf van de andere dansschool, maar verder waren alle juffen superlief en voelde Princess M. zich meteen in haar nopjes. Na het eerste uurtje (ik was de eerste voormiddag daar gebleven om zeker te zijn dat alles goed ging), kwam ze snel even melden dat 'ze door moest gaan, want ze ging nu knutselen'! Ik jubelde in mezelf: 'Joehoe, morgen een voormiddagje vrij!'
Het werd een heerlijke week. Princess M. werd elke ochtend meer dan op tijd wakker en was meteen goed gehumeurd. Elke dag werd ze weer een stapje volwassener en zelfstandiger. De laatste dag van de dansstage werd ze zelf zo stoutmoedig dat ze vriendje X. meetrok naar het onthaal en probeerde om snoepjes te kopen zonder geld :) En dan die blik in hun ogen... net Bonnie en Clyde.
Ook voor mij was het een fijne week. Ik had de voormiddagen om vlug het hoogstnodige in het huishouden te doen en ben zelfs eens naar de nieuwe zomercollecties gaan kijken. Op vrijdag was het helemaal feest: Princess M. mocht 's avonds bij oma gaan logeren en ik met vriendin P. naar een concert van Yevgueni. Eindelijk weer wat pret voor mama. Het werd het hoogtepunt van de week! (zie eerdere post)
Maar het feest was nog niet gedaan: als kers op de taart stond er zondag een Kabouter Plop-show op het programma, gevolgd door een uurtje spelen in Plopsa Indoor. De vreugde kon niet op.

Ergernissen

Schoonloeders, wie heeft ze uitgevonden? Een sadist waarschijnlijk, één van de ergste soort!

Je hebt ze in alle soorten en maten, geuren en kleuren. Het is een noodzakelijk kwaad waar je (tenzij je vrijgezel blijft tot aan je 60e) niet aan kan ontsnappen. Het leuke eraan is dat je altijd wel een sappige anekdote aan je collega’s en vriendinnen te vertellen hebt. Hun antwoord is waarschijnlijk: 'Goh ja, en die van mij, die…'

Anekdotes over mijn (soms echt wel) schattige schoonmama heb ik bij de vleet. Ergernissen indien mogelijk nog meer.

Gisteren was het weer zover:

Zondag was schoonma even hier. Princess M. had net een nieuw rokje aan dat eigenlijk nog te groot en te lang was. Toen ze haar jas aandeed, kwam dat rokje daar 5cm uit en ik hoorde mijn schoonma zeggen: 'Uw kleed komt onder uw jas uit.' Ik had zoiets van: 'So what?' Gisteren belde ze om te zeggen dat ze een jas voor Princess M. gekocht had. Ik blij: 'Ah, voor volgend jaar. Fijn!' Zij: 'Ah neen, voor nu natuurlijk, want haar jas is te klein; haar kleren komen eronder uit.' Ikke: 'Ja, natuurlijk dat een rok die te groot is onder haar jas uitkomt.' Grrrr....
Dat is dus de vijfde winterjas die Princess M. zal hebben. (Ah ja, want dacht ze dan dat Princess M. maar één jas heeft?!). Hopelijk wordt het een lange en koude winter, dat ze toch nog een paar maanden van haar nieuwe jas kan genieten!

Maar het is nog niet gedaan. Toen ze hoorde dat ik Princess M. mee zou nemen naar mijn jaarlijkse controle bij de gynecoloog, beschuldigde ze me nog nét niet van kindermishandeling. Ze liet me echter wel duidelijk merken dat dat 'not done' was en dat Princess M. er meer dan waarschijnlijk psychologische trauma's aan zou overhouden. Denk je dat ze dan voorstelde om Princess M. op te komen pikken na haar turnles? Dat ze aanbood om hier even te komen babysitten? Niets van dit alles. Neen, ik moest eerst naar schoonma rijden (richting Brussel), - maar niet voor 14u, want dan waren ze nog op restaurant - dan naar de gyn (terug richting Tienen), nadien Princess M. oppikken bij schoonma (ja, richting Brussel) en dan gezellig in de avondfile naar huis (richting Tienen). Veel heen en weer gerij dus!
Koppig besloot ik natuurlijk om haar 'goede' raad in de wind te slaan en Princess M. zoals gepland mee te nemen naar de gyn. Maar Princess M. die natuurlijk al het één en ander had opgevangen aan de telefoon kreeg een woedebui - zoals ik er nog niet vaak één gezien heb - en begon te krijsen dat ze niet mee naar de dokter wilde. Ze wilde naar oma. Ook dat nog... Niets hielp, Princess M. gooide zich ettelijke keren op de grond, schreeuwde, krijste, sloeg en spuwde. Dan werd het me teveel en ik zei dat ik dan wel alleen weg zou gaan en besloot haar verder te negeren. Ik liep de deur uit naar de wagen en zij kwam me schreeuwend achterna. Ahum, de hele straat zal het waarschijnlijk wel gehoord hebben. Leuk!!!! Anyway, uiteindelijk kreeg ik haar toch gekalmeerd (vraag me niet meer hoe, maar de Kerstman zal er wel een rol in gespeeld hebben!), we reden naar de gynecoloog, stapten uit om aan de deur een papier te vinden: 'De gynecoloog werd weggeroepen voor een bevalling. Gelieve morgen terug te bellen voor een nieuwe afspraak. '
Daar stonden we dan, Princess M. betraand en nog wat nasnikkend, ik ontgoochelend en tegelijk toch een klein beetje opgelucht. En bovenal: blij omdat ik niet nog meer nutteloze verplaatsingen gemaakt heb!

Nog een muzikaal talent in huis :)

Uitkijken naar

In chronologische volgorde:

- een gezellig etentje met twee goede vriendinnen
- de krokus-dansstage van Princess M.
- de kabouter Plop-show met Princess M. en vriendin P. met zoontje X. aka mijn future schoonzoon :)
- een wellness weekendje met Mister H. in Scheveningen
- een leuk dagje bij vrienden
- het optreden van Zucchero (als ik tenminste iemand vind die mee wilt!)
- een spelletjesavond (Kolonisten / Carcasonne) met vrienden
- het optreden van Ozark Henry
- het optreden van Kylie
- het balletkamp van Princess M. in juli aan zee (en de mama's mogen mee, olé!)
- een hele maand augustus aan het zeetje
- de verjaardag van Mister H., ik heb nu al iets heel leuks gepland. 't Is alleen zo moeilijk om nog zolang te zwijgen :(
- misschien nog tien dagen Kreta in september
- héél misschien twee maanden Seattle als Mister H. een cursus van 2 maanden aan zijn baas verkocht krijgt
- een nieuw huisje bouwen

Als ik het zo bekijk, gaat 2008 een leuk jaar worden!

Uitspraak van de week

We zijn onderweg en ik vraag aan Princess M. of ze een drankje wilt. Ze vraagt of ik ook twee drankjes heb. 'Waarom twee drankjes?', vraag ik. 'Omdat ik twee dorst heb!' is het schitterende antwoord.

Trots

Dat ben ik! Princess M. kan haar voornaam schrijven! Bovendien heeft ze nu twee vriendinnetjes op school gevonden zodat het naar school brengen niet langer een aanslag op mijn (toch nooit al te goed) ochtendhumeur is. Voordien ging dat zo: Princess M. klampt zich aan me vast zodra we uit de auto stappen en dit blijft duren tot we op de speelplaats zijn, de bel gegaan is en ik mee het klasje binnen gegaan ben.
Sinds vanochtend gaat het zo: Princess M. klampt zich aan me vast, we komen op de speelplaats aan, vriendinnetje S. of M. komt naar Princess M. gelopen, neemt haar handje vast. Princess M. laat me meteen los, loopt enthousiast weg, mij perplex achterlatend. Zo perplex dat mijn mond er waarschijnlijk bij open hangt :)
Geen kus meer, geen knuffel; zelfs geen blik keurt ze me nog waardig. Ik vertrek dan maar met hangende pootjes, maar in de auto juich ik heel hard 'Joepie!!!!!!'.
Een wereld van verschil...

Het stokje

Hallo hallo, ik heb eindelijk ontdekt wie die oude bekende was.
Ik heb dus de eer en het genoegen een stokje te ontvangen van Karin, schrijfster van mijn favoriete blog, dochter van mijn favoriete leraar ooit.

'Een stokje? Wasda?', vraagt u zich wellicht af. Wel, een stokje is de nieuwe kettingbrief, u weet wel.

Het stokje dus: Laat het voorbije jaar zich in drietjes vatten? We zullen eens proberen.

3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?

Wel, ik heb Yevgueni leren kennen en het was meteen raak. Ik kreeg het gevoel terug dat ik had als ik naar de Kleinkunst-cd's luisterde. Een heel goed gevoel dus!!!

Ook Norah Jones heb ik pas echt leren kennen in 2007. Ja, ik weet het, foei foei foei!

En dan als derde zou ik Röyksopp kunnen noemen. Ik had hen al eens ooit gezien in een voorprogramma van Moby, maar ben toen vol afgrijnzen naar buiten gelopen omdat al mijn zintuigen pijn deden van hun elektronische experimenten. Maar vorig jaar hadden ze een wondermooi nummer: 'What else is there'. Ik luisterde, genoot en dacht: 'Who are you and what have you done with Röyksopp?'

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?

De scheiding van een vriendin en het feit dat haar dochtertje dit moet meemaken, bezorgt me regelmatig de tranen in de ogen.

Het weerzien met mijn liefste jeugvriendin.

Het allereerste schoolfeest: tot onze grote verbazing ontpopt Princess M. zich tot een waar podiumbeest en dit ondanks haar grote verlegenheid in het bijzijn van vreemden.

3(vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?

Dat valt al bij al nog mee:

De sleutel een paar keer op de voordeur laten steken mét de sleutels van Mister H. zijn splinternieuwe wagen die natuurlijk pal voor de deur stond... voor het grijpen dus :)

Twee keer tegen de auto voor me gebotst (héél lichtjes) bij het parkeren. En natuurlijk zat er beide keren iemand in de wagen die het nodig vond om me uit te schelden voor de hele straat. (Lang leve Tienen en zijn fijnbesnaarde inwoners!)

In het verkeerde restaurant opgedaagd. Een vriendin zat aan de andere kant van Leuven in het juiste restaurant te wachten terwijl ik in het verkeerde drie tafeltjes uitprobeerde (binnen, buiten, oh neen, toch maar binnen, maar dan wel niet te dicht bij de deur), de olijfjes en wat brood opat, ineens besefte dat Touareg niet Koutoubiya is, hals over kop naar buiten rende met een rood hoofd (na mijn verontschuldigen aangeboden te hebben aan het personeel) en buiten adem aankwam in het juiste restaurant.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?

Niet stiekem, maar gewoon open en bloot:

Princess M. en alles waar zij voor staat.

Mezelf omwille van het feit dat ik mijn eigen zaakje heb opgestart en dit niet na twee dagen beu was.

En nog maar eens Princess M. omdat ze zo ongelofelijk -alle clichés bevestigend - uniek is.

3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?

Aha, joepie:

Een andere gefrustreerde mama die ikzelf liever omschrijf als superwoman

Een mama met een behoorlijk vol huis

Een gekke, overzeese mama

Burgertrutje of coole griet?

Geschreven in juli 2006 en nu net teruggevonden:
Verandert een kind je leven? Goh, wat moeilijk. Ja, ongetwijfeld. Maar het is ook een geruststelling: alles draait niet meer om jou en dat is een welkome verandering na al die jaren vol egocentrisme en twijfels als “Is mijn kont niet te dik in deze broek?”. Ha ha, nu weet je gewoon dat je kont (én je buik trouwens) te dik is in alle broeken; je bent al blij dat je een broek hebt waarvan je de rits dicht krijgt. En als die broek dan toevallig niet meteen vol spuug of baby-eten hangt, is het een geslaagde dag!
De liefde voor je kind zo allesoverheersend; je kan het gewoon niet omschrijven. Het is alsof een groot stuk van je hart ineens handen en voeten heeft gekregen en een heel eigen leven gaat leiden. Als dat stuk hart – je kind dus - pijn heeft, lijd jij even erg; is dat stuk hart ergens anders, zeurt er een gevoel van onbehagen door je dat pas stopt als het stukje hart weer heelhuids bij je is. Ooit las ik “Vanaf het moment dat je kind geboren is, zal er geen dag meer voorbij gaan zonder dat je je ongerust maakt over je spruit – of die spruit nu 4 maanden of 40 jaar is” – en sinds ik zelf een pracht van een dochter heb, weet ik dat dit oh zo waar is. Ik, die nochtans bij mezelf nooit veel moedergevoelens wist te bespeuren, ontpop me tot een ware tijgerin als het om mijn prinses gaat. Ik blijk een enorm bezorgde moederkloek te zijn die bij het minste kuchje naar de dokter rent. Verbazing alom; zowel bij mezelf als bij mijn omgeving. Raar dat het moederschap een totaal ander persoon van je maakt. Was ik vroeger onbezorgd, onbesuisd, een beetje een waaghals, een flierefluitertje en een zeer chaotisch persoon; dan ben ik nu een echte piekerprinses geworden; constant ongerust over alles wat kan mis gaan. Allerlei rampenscenarios flitsen ’s nachts door mijn hoofd. Ik maak denkbeeldige lijstjes van boodschappen en huishoudelijke taken in plaats van een poging te doen om in slaap te vallen. Ik wil nu zoveel mogelijk structuur en stiptheid in ons leven, heb een schema voor het huishouden (schema? Ik? Aaarrghhhhh!!) en strijk nu zelfs lakens, kussenslopen en mijn dochters onderbroekjes die de grootte hebben van een zakdoekje. (Ja, zelfs die zakdoekjes worden gestreken!) Onze vakanties brengen we niet meer door in Cuba of Nepal, maar in Centerparcs of – nog rustiger én goedkoper – Landal Greenparks. Ben ik dan helemaal veranderd in zo’n burgertrutje? Neen hoor, want ik maak – na de boodschappenlijstjes– volop plannen om over een jaar of tien met mijn dochter naar Nepal (waar mijn kinderwens het licht zag) te gaan. Ik wil haar laten zien hoe goed zij het heeft en haar solidariteit en medeleven bijbrengen. Verder wil ik samen met haar Spaans gaan leren in Salamanca, salsa dansen in Cuba en Kreta verkennen op een brommertje. Dat doen burgertrutjes toch niet? Of wel soms? Zit er toch nog een ietsiepietsie stukje coole griet in mij verstopt?

En terwijl ik deze wilde plannen op papier zet, geniet ik van een koel wit wijntje. ’t Is tropisch heet, dochterlief doet haar middagdutje, manlief is gaan golfen en ik zit hier in mijn uppie op het terrasje van onze kinderbungalow – mét beveiligde stopcontacten én traphekje - in Landal Greenparks Hoog Vaals… Heerlijk toch, niet?

Een droom van een jurk. Een wolk van een jurk!

Ik beken: Princess M. heeft een uitpuilende kleerkast. Moeilijk is dat natuurlijk niet als je weet dat ik zelf kinderkledij verkoop. Het is steeds hetzelfde liedje: ik ga kleedjes inkopen, kom thuis, begin uit te pakken en dan gaat het als volgt: voor Princess M., voor 'de business', voor Princess M., voor de business,...
Tja...
Verslaafd als ik ben, kan ik het dan nog niet laten om af en toe eens in winkels of op Ebay rond te snuisteren. Verslaafd als ik ben, kan ik het natuurlijk ook nooit laten om iets te kopen waarvan ik denk dat Princess M. (of ikzelf) echt 'niet zonder kan leven' :)
Zeg nu zelf, deze droomjurk van Jottum kon ik toch niet aan mijn neus voorbij laten gaan? Princess M. die tegenwoordig alleen nog maar rokjes en kleedjes wilt dragen die dan ook nog mooi moeten 'rondzwieren als ze draait'; Princess M. die zich elke dag wilt 'schminken'; Princess M. die een nog echter dan echt meisje wordt... Princess M. zal dol zijn op deze wolk van een jurk. Nu alleen nog een feestje organiseren waarop ze deze jurk kan dragen :)

Op restaurant

Als ik aan Princess M. vraag wat ze vandaag wilt eten, antwoordt ze heel overtuigd: "In Himalaya". Verbaasd, want ze is er nog nooit eerder geweest, zeg ik meteen "Ok". Zo gezegd, zo gedaan; wij dus met zijn drietjes naar Himalaya. We bestellen voor Princess M. een tomatensoep die toch wel zeer gekruid is. Ze eet de soep heel flink op zonder te klagen dat "haar mondje pikt" en is al benieuwd naar de volgende gang. Momo's voor Princess M., een Tandoori Mix Sizzler voor Mister H. en een vegetable Thali voor mij.
Ook de momo's (een soort ravioli, dim sum) gaan er vlotjes in, aangevuld met wat rijst, spinazie en linzen van mijn thali.
We zijn natuurlijk apetrots op onze dochter die zo flink eet van die "vreemde en pikante dingen".
Na de hoofdschotel mag ze nog een mango lassi delen met haar papa. Dan is het tijd om een beetje rond te dansen en het restaurant op stelten te zetten. Gelukkig zijn we de laatste klanten. Gelukkig zijn de Nepalese ober en kok meteen gecharmeerd van Princess M. en lachen ze met al haar capriolen en gekke danspasjes.
En ik laat me meevoeren door de begeesterende muziek... helemaal terug naar Kathmandu.

Gouden randje

Eerst een midweekje Lommerbergen met alle aandacht van mama en papa, thuiskomen en meteen al een vriendinnetje aan de deur met uitnodiging om bij haar te gaan spelen.
De dag nadien een ander vriendinnetje op bezoek. Zondagochtend naar Dora's piratenshow - het hoogtepunt van de hele week - en nadien nog even gaan vliegen, glijden, vallen en schommelen in Plopsa Indoor.
Het was geen dag, maar een week met een gouden randje.
's Avonds komt babysit C., ook dat is weer een feest op zich, zowel voor Princess M. als voor ons. Eindelijk weer even in de wereld der volwassenen :)