De snelle keuken

Een receptje voor de liefhebbers van de snelle keuken: gezond, eenvoudig en altijd lekker: quiche. Dit keer maak ik een quiche met gerookte zalm en broccoli.
Men neme:
- een kant-en-klare bladerdeeg bodem: op een ovenschotel leggen en doorprikken
- 3 eieren: klutsen met kruiden naar keuze en 200ml room en ongeveer 150g geraspte kaas eronder roeren: ik neem altijd wat restjes kaas, dit keer was het Gouda, Emmenthal en Mozzarella, maar ook andere variaties zijn lekker. Handig en snel is zo'n gratin-mix.
- broccoli (ongeveer één stronk) stomen en een beetje prakken, daarna op de deegbodem verspreiden
- gerookte zalm (200g) in reepjes snijden en over de broccoli leggen
- het kaas-room-ei-mengsel erover gieten
- eventueel nog wat bijkruiden
- alles de oven in: zo'n 15 minuten op 200°

Smakelijk!

Het makkelijke aan zo'n quiche is dat hij natuurlijk heel snel klaar is en dat je al je restjes erin kwijt kan. Kindjes en volwassenen eten het graag en als je toch een overschotje hebt, is dat de volgende dag (koud of opgewarmd) nog lekkerder. Nog een voordeel: je kan er groenten in 'verstoppen' :)

Lekkere combinaties:
- broccoli met spekblokjes
- spinazie met geitenkaas
- prei met spekblokjes (of hamblokjes)
- prei met witloof en roquefort
- tomaten, courgette, look, mozzarella en parmezaanse kaas
- zalm en asperges
- champignons, tomaten en courgettes

Even stil

na het lezen van dit prachtige boek! Met heel veel dank aan Karin!

En morgen komt Tobie Lolness: Op de vlucht toe, ik ben al benieuwd.

Happy Valentine!

To colour or not to colour

Ik ben een vent in het diepst van mijn gedachten. 't Is te zeggen enkel en alleen als ik naar de kapper moet. In tegenstelling tot de meeste vrouwen heb ik er een hekel aan. Ik blijf en blijf het uitstellen en doe in tussentijd zelf een paar abominabele pogingen (beetje knip- en kleurwerk) om het bezoek nog wat langer uit te stellen. Als ik uiteindelijk dan toch besluit te gaan, voel ik me als een veroordeelde die naar de elektrische stoel geleid wordt. Mijn vrees voor kappers is weliswaar gegrond. De verhalen over de 'coupe castrol' en het soi-disant 'punky' kapsel van in mijn jonge jaren ga ik u besparen. Wel wil ik het even hebben over de dag van mijn 35e verjaardag. Die avond had ik 8 vriendinnen uitgenodigd voor een verrassingsetentje. Ik vond 35 wel een hele mijlpaal, dus ik wou er een leuke, gedenkwaardige avond van maken en vooral: ik wou er supergoed uitzien. Een bezoekje aan kapper en schoonheidsspecialiste mocht dus natuurlijk niet ontbreken. Bij de kapper ging er iets mis waardoor de koperen highlights die ik zo begeerde, fluo-oranje slierten werden. Ze bekenden meteen dat ze een foutje gemaakt hadden en besloten het hele proces over te doen. Vijf uur later stapte ik bijna huilend buiten, maar wel als trotse bezitster van nog steeds redelijk fluo-oranje strepen. Te laat voor de schoonheidsspecialiste, kapsel één grote flop, het begon al goed. Gelukkig was de rest van de avond wel een succes: al mijn liefste vriendinnen waren er en ze waren zo tactvol om te zeggen dat mijn haar echt niet zo'n ramp was als ik dacht. Het werd dus toch nog een leuke avond, al hield ik er wel een kappersfobie aan over. Sinds die dag kwam er geen enkele kapper meer met kleur aan mijn haar. Ik deed het zelf wel, met wisselend succes, maar altijd beter dan toen die dag.
Tot ik twee jaar later eens goed in de spiegel keek. Wat was dat? Mijn eerste grijze (allé, 't was eerder een zilveren, maar bon) haar. Aaaaarghhhhh.... En een stemmetje zei me dat ik nu misschien toch wel eens terug naar de kapper moest voor een kleuring. Had ik dat stemmetje maar genegeerd! Want ik ging dus naar de kapper (niet dezelfde als twee jaar voordien, hoor) en zei vol vertrouwen: 'Chocoladebruin met lichtbruine lokken, geen koper, geen rood, geen mahonie, geen acajou. Niets wat ook maar in de verste verte op rood lijkt. Ik wil dus geen rood'.
So I laid back and relaxed. Tot ik de kleur van het mengsel zag: paars. Als doe-het-zelver op gebied van haar kleuren weet ik dat paars rood betekent. Volgt u nog? Ik zei dan ook meteen nog maar eens dat ik absoluut geen rood, geen koper noch iets anders van die lijst wilde. 'Neen, neen, maak u maar geen zorgen, u moet absoluut niet verder gaan op de kleur van de haarverf', waren de 'geruststellende' woorden. Relaxen kon ik niet meer. Gespannen als een veer zat ik in mijn stoel het verdict af te wachten. Ik was er beter uitgevlogen en onder de kraan gedoken, want ergens wist ik al zo wat het resultaat zou zijn. Wat denkt u? Ja, juist: donkerrood haar (mahonie) met oranje slierten. Woedend zei ik: 'En u gaat me nu ook zeker zeggen dat ik kleurenblind ben en dat dit geen rood of oranje is!' Waarop ze dan nog durfde antwoorden: 'Oh, maar ik vind het heel mooi, hoor.' Ik nog woedender: 'Uw mening doet er hier helemaal niet toe; ik had duidelijk gezegd geen rood, oranje of wat dan ook en wat is dit volgens u?' De aanwezige oude dametjes (met krulspelden in het haar) draaiden zich allemaal vlug om, bang om iets van het schouwspel te missen. De baas werd er vlug bijgehaald en wilde meteen mijn haar opnieuw kleuren. Ik was zo woedend en had helemaal geen zin meer om daar nog eens twee uur te zitten. Ik 'mocht' dan een paar dagen later terugkomen en dan zouden ze het opnieuw doen. De kleuring moest ik dit keer niet betalen (hallelujah), maar als ik dan terug ging, zouden ze het wel aanrekenen. Wat een service toch, hé :)
Natuurlijk was er geen haar op mijn hoofd (hoe toepasselijk) die eraan dacht om terug te gaan. Ik sloot - weeral - een pact met mezelf: geen kapper meer aan mijn haar met kleur! Toen ging ik zelf aan de slag: eerst iets ontkleurends op de oranje lokken, laten inwerken en nadien een donkerbruine kleur over het hele zootje. Oeps, vergat ik toch wel eerst die ontkleurende crème uit te spoelen. Resultaat: geen oranje lokken meer, maar wel een hele lichtblond-oranje zijkant. Getver, ik zag er niet uit. Vlug een sjaaltje om mijn hoofd, creoolse oorringen aan om de hele hippielook compleet te maken en naar de winkel om kleurshampoo! Dan vlug naar school om Princess M. af te halen en hopen dat de andere mama's niet denken dat ik compleet geschift ben geworden. En 's avonds begonnen we opnieuw: eerst donkere verf dit keer op de fluo lokken, even laten inwerken en de rest van de verf over mijn hele hoofd. Bang afwachten... Het resultaat: de fluo lokken zijn min of meer weg en ik heb nu een mooie... mahonierode haarkleur! Een beetje zoals toen ik net van de kapper kwam, maar dan zonder de oranje lokken :)
Volgende week maar eens opnieuw kleuren, zeker?!

Vakantie

Oef, de krokusvakantie is voorbij. Alle kids weer naar school en alle mama's kunnen weer even uitblazen. Want de tijd dat dat vakantie ook echt vakantie betekende, verdween gelijktijdig met de komst van Princess M.
Deze krokusvakantie was extra zwaar omdat Mister H. weeral in Seattle verbleef. Ik had voordien al nachtmerries over hoe ik in godsnaam Princess M. twee hele weekends en een volledige week full time zou kunnen entertainen.
Vriendin P. bracht de oplossing: haar zoontje X. zou op krokus-dansstage gaan. Een hele voormiddag dansen en knutselen, wat is er nu leuker voor kinderen? Heel even twijfelde ik nog, want Princess M. en ik slapen graag eens uit. En aangezien de dansstage om 9u begon en in Leuven doorging, betekende dat: nog vroeger opstaan dan wanneer we naar school moeten. Mijn angsten over een slapende prinses wakker schudden en met een pesthumeur meesleuren naar de dansschool bleken ongegrond. Prinses M. stond om 2u en om 4u 's nachts naast mijn bed om te vragen of we nu naar de dansles gingen. Om kwart voor zeven (aaaarghhhhh) stond ze weer naast mijn bed met dezelfde vraag, dit keer met haar balletschoenen en tutu al in de aanslag. Zuchtend rolde ik uit mijn bed en begon aan de dagtaak: koffie, koffie en nog eens koffie. Tussen al de koffie door gaf ik Princess M. een ontbijt en een kattewasje en slaagde ik er ook nog in haar tasje met drankje en koek niet te vergeten. In de auto was ze uit volle borst aan 't zingen van "een prins met heel veel spieren".
De dansstage was een succes! Niet alleen kreeg Princess M. het eerste uurtje les van haar balletjuf van de andere dansschool, maar verder waren alle juffen superlief en voelde Princess M. zich meteen in haar nopjes. Na het eerste uurtje (ik was de eerste voormiddag daar gebleven om zeker te zijn dat alles goed ging), kwam ze snel even melden dat 'ze door moest gaan, want ze ging nu knutselen'! Ik jubelde in mezelf: 'Joehoe, morgen een voormiddagje vrij!'
Het werd een heerlijke week. Princess M. werd elke ochtend meer dan op tijd wakker en was meteen goed gehumeurd. Elke dag werd ze weer een stapje volwassener en zelfstandiger. De laatste dag van de dansstage werd ze zelf zo stoutmoedig dat ze vriendje X. meetrok naar het onthaal en probeerde om snoepjes te kopen zonder geld :) En dan die blik in hun ogen... net Bonnie en Clyde.
Ook voor mij was het een fijne week. Ik had de voormiddagen om vlug het hoogstnodige in het huishouden te doen en ben zelfs eens naar de nieuwe zomercollecties gaan kijken. Op vrijdag was het helemaal feest: Princess M. mocht 's avonds bij oma gaan logeren en ik met vriendin P. naar een concert van Yevgueni. Eindelijk weer wat pret voor mama. Het werd het hoogtepunt van de week! (zie eerdere post)
Maar het feest was nog niet gedaan: als kers op de taart stond er zondag een Kabouter Plop-show op het programma, gevolgd door een uurtje spelen in Plopsa Indoor. De vreugde kon niet op.

Yevgueni - the concert

Gisteren was het zover: mijn allereerste concert van Yevgueni! Ik kan niet zeggen dat ik er reikhalzend naar uitgekeken had, want vriendin P. en ik zagen dinsdag tijdens een wandeling door Leuven heel toevallig dat Yevgueni diezelfde vrijdag in de stadsschouwburg optrad. Er waren zelfs nog plaatsen vrij, weliswaar de allergoedkoopste, but who cares, dachten wij toen. We hadden plaatsen op het derde balkon, helemaal bovenaan dus. Dat we toch niet meer zo jong waren als we ons voelden, werd al vlug duidelijk: puffend en zuchtend klommen we de - voor ons ontelbare - trappen op. Als twee verstokte rokers waren we helemaal buiten adem toen we eindelijk boven waren. Eenmaal in onze stoeltjes gezeten, werd het ons al vlug duidelijk dat dit inderdaad de goedkoopste plaatsen waren. We werden al snel omringd door een hoop studenten en/of alternativo's (lees dreads en geitewollen sokken). Bovendien keken we letterlijk neer op het podium dat bijna helemaal onder ons lag. Zo onder ons dat we het voorste gedeelte niet eens konden zien. Van zo stijl naar beneden te kijken, kreeg ik een acute aanval van hoogtevrees en ook vriendin P. zag het even niet meer zitten. Gelukkig konden we ontsnappen naar een iets lager gelegen zijkant, waar we, geleund over de balustrade, toch iets meer van het fijne schouwspel zagen. En we zagen bovendien twee lege plaatsen op rij één. Een driest plan ontsproot in mijn brein. Vriendin P. was er meteen voor gewonnen. Na de pauze namen wij dus koelbloedig plaats op de twee lege zitjes op rij één. Eerst een beetje onwennig, met de hete adem van ontdekking in onze nek, nadien relax en onbezonnen, genoten we van het yummie uitzicht.
Ja ja, Klaas en zijn companen mogen er zijn. Ze blazen kleinkunst weer leven in, maar voegen er tevens wat folk, chanson en pop aan toe. Ingetogen, intieme nummers met straffe boodschappen (Honger, Marcel) werden afgewisseld met vrolijke meezingers (Eenzaam met jou, Morgen komt ze thuis, Kannibaal). De intieme momenten werden nog mooier met hetgene wat Geert Noppe zo wondermooi deed op zijn vleugelpiano. Enkele nummers kregen als afsluiter een stevige elektrische gitaarsolo die ons hart sneller deed slaan. Way to go, Patrick.
Ach, het was een wondermooie avond; de muziek, het decor, de droge humor van Klaas, zijn mooie uitspraak, zijn typische stem die ergens ver aan Wim de Craene doet denken, de spookradio in de Vox. Hun laatste nummer was hun eerste nummer: Als ze lacht. Nadien werden ze nog twee keer teruggeroepen door het publiek. Ze brachten als bisnummers het folkachtige Mama, ik wil papa (ook weer een nummer met een straffe boodschap tegen de moderne 'm'as-tu vu-maatschappij') en Louis Neefs' Geef me een bloem. En weer werden ze teruggeroepen. Omdat hun nummers toen 'op' waren, brachten ze een hilarische versie van Manzijn: het eerste deel was gewoon hetzelfde als altijd, maar na een spacey intermezzo werd het lied op een sneller tempo gespeeld en gezongen (met bijhorend hoog versneld stemmetje). Echt hilarisch, de zaal lag plat van het lachen.
Het was een avond om nooit te vergeten; een intieme avond in een wondermooi decor; een lach, een traan; ontroering en bovenal: trots omdat Vlaanderen zo'n talent heeft!

Ergernissen

Schoonloeders, wie heeft ze uitgevonden? Een sadist waarschijnlijk, één van de ergste soort!

Je hebt ze in alle soorten en maten, geuren en kleuren. Het is een noodzakelijk kwaad waar je (tenzij je vrijgezel blijft tot aan je 60e) niet aan kan ontsnappen. Het leuke eraan is dat je altijd wel een sappige anekdote aan je collega’s en vriendinnen te vertellen hebt. Hun antwoord is waarschijnlijk: 'Goh ja, en die van mij, die…'

Anekdotes over mijn (soms echt wel) schattige schoonmama heb ik bij de vleet. Ergernissen indien mogelijk nog meer.

Gisteren was het weer zover:

Zondag was schoonma even hier. Princess M. had net een nieuw rokje aan dat eigenlijk nog te groot en te lang was. Toen ze haar jas aandeed, kwam dat rokje daar 5cm uit en ik hoorde mijn schoonma zeggen: 'Uw kleed komt onder uw jas uit.' Ik had zoiets van: 'So what?' Gisteren belde ze om te zeggen dat ze een jas voor Princess M. gekocht had. Ik blij: 'Ah, voor volgend jaar. Fijn!' Zij: 'Ah neen, voor nu natuurlijk, want haar jas is te klein; haar kleren komen eronder uit.' Ikke: 'Ja, natuurlijk dat een rok die te groot is onder haar jas uitkomt.' Grrrr....
Dat is dus de vijfde winterjas die Princess M. zal hebben. (Ah ja, want dacht ze dan dat Princess M. maar één jas heeft?!). Hopelijk wordt het een lange en koude winter, dat ze toch nog een paar maanden van haar nieuwe jas kan genieten!

Maar het is nog niet gedaan. Toen ze hoorde dat ik Princess M. mee zou nemen naar mijn jaarlijkse controle bij de gynecoloog, beschuldigde ze me nog nét niet van kindermishandeling. Ze liet me echter wel duidelijk merken dat dat 'not done' was en dat Princess M. er meer dan waarschijnlijk psychologische trauma's aan zou overhouden. Denk je dat ze dan voorstelde om Princess M. op te komen pikken na haar turnles? Dat ze aanbood om hier even te komen babysitten? Niets van dit alles. Neen, ik moest eerst naar schoonma rijden (richting Brussel), - maar niet voor 14u, want dan waren ze nog op restaurant - dan naar de gyn (terug richting Tienen), nadien Princess M. oppikken bij schoonma (ja, richting Brussel) en dan gezellig in de avondfile naar huis (richting Tienen). Veel heen en weer gerij dus!
Koppig besloot ik natuurlijk om haar 'goede' raad in de wind te slaan en Princess M. zoals gepland mee te nemen naar de gyn. Maar Princess M. die natuurlijk al het één en ander had opgevangen aan de telefoon kreeg een woedebui - zoals ik er nog niet vaak één gezien heb - en begon te krijsen dat ze niet mee naar de dokter wilde. Ze wilde naar oma. Ook dat nog... Niets hielp, Princess M. gooide zich ettelijke keren op de grond, schreeuwde, krijste, sloeg en spuwde. Dan werd het me teveel en ik zei dat ik dan wel alleen weg zou gaan en besloot haar verder te negeren. Ik liep de deur uit naar de wagen en zij kwam me schreeuwend achterna. Ahum, de hele straat zal het waarschijnlijk wel gehoord hebben. Leuk!!!! Anyway, uiteindelijk kreeg ik haar toch gekalmeerd (vraag me niet meer hoe, maar de Kerstman zal er wel een rol in gespeeld hebben!), we reden naar de gynecoloog, stapten uit om aan de deur een papier te vinden: 'De gynecoloog werd weggeroepen voor een bevalling. Gelieve morgen terug te bellen voor een nieuwe afspraak. '
Daar stonden we dan, Princess M. betraand en nog wat nasnikkend, ik ontgoochelend en tegelijk toch een klein beetje opgelucht. En bovenal: blij omdat ik niet nog meer nutteloze verplaatsingen gemaakt heb!

Comfort food - part three

En dan hebben we vandaag ook chocolademousse, eiersalade en een Grieks broodje gemaakt. Valt het op dat de kippen van oma D. terug leggen en we met een eieroverschot zitten?

Comfort food - part two

Gehaktbrood met kriekjes:



Een kilo gehakt (half om half) mengen met twee eigelen, twee uien, twee teentjes look en een rode paprika, allemaal heel fijn gesnipperd. Een tiental champignons in schijfjes snijden en door het mengsel kneden. Paneermeel toevoegen, peterselie, oregano, p & z en kruiden naar keuze (ik gebruik meestal een Marokkaans kruidenmengsel).
Een broodje vormen van het mengsel en dit in een ingevette schotel een uur in de oven bakken op 180°.
Een bokaal ontpitte kriekjes opwarmen, suiker, vanillesuiker en kaneel toevoegen. De saus wat indikken met maïzena.
Je kan er gewoon brood bij eten, maar ook aardappeltjes of rijst zijn er lekker bij.

Comfort food - part one

Om de miezerige, grijze dagen een beetje zonniger en warmer te maken, wordt er hier de laatste dagen veel comfort food gemaakt en gegeten.

Gisteren was het een overheerlijke minestrone (de foto is van internet geplukt, maar de mijne zag er ongeveer hetzelfde uit).

Eerst twee uien en twee teentjes look in wat olijfolie fruiten. Twee à drie wortels in (halve) rondjes , twee raapjes, zo'n 150 gram groene boontjes en twee aardappelen in blokjes gesneden toevoegen. Een vijftal minuutjes stoven. Een courgette in blokjes gesneden erbij, water en bouillonblokjes toevoegen en een kwartiertje laten koken. Vier verse tomaten (ontveld en ontpit) in de soep en ik doe er dan ook een blik gepelde tomaten bij. Dan nog een bokaal witte bonen (van die hele grote) en nog een paar minuutjes laten koken. Wat gemalen peterselie toevoegen en bijkruiden naar smaak.

Met spekblokjes erin is de soep nog veel lekkerder, maar ik heb toch een beetje aan de (niet zo) slanke lijn gedacht. Je kan er natuurlijk alle restjes groenten in kwijt (paprika's, bonen, selder, prei,...) en ook een restje pasta of rijst smaakt er heerlijk in.

Opdienen met vers geraspte parmezaanse kaas en knapperig stokbrood. Hmmmmm......

Nog een muzikaal talent in huis :)

Uitkijken naar

In chronologische volgorde:

- een gezellig etentje met twee goede vriendinnen
- de krokus-dansstage van Princess M.
- de kabouter Plop-show met Princess M. en vriendin P. met zoontje X. aka mijn future schoonzoon :)
- een wellness weekendje met Mister H. in Scheveningen
- een leuk dagje bij vrienden
- het optreden van Zucchero (als ik tenminste iemand vind die mee wilt!)
- een spelletjesavond (Kolonisten / Carcasonne) met vrienden
- het optreden van Ozark Henry
- het optreden van Kylie
- het balletkamp van Princess M. in juli aan zee (en de mama's mogen mee, olé!)
- een hele maand augustus aan het zeetje
- de verjaardag van Mister H., ik heb nu al iets heel leuks gepland. 't Is alleen zo moeilijk om nog zolang te zwijgen :(
- misschien nog tien dagen Kreta in september
- héél misschien twee maanden Seattle als Mister H. een cursus van 2 maanden aan zijn baas verkocht krijgt
- een nieuw huisje bouwen

Als ik het zo bekijk, gaat 2008 een leuk jaar worden!

Uitspraak van de week

We zijn onderweg en ik vraag aan Princess M. of ze een drankje wilt. Ze vraagt of ik ook twee drankjes heb. 'Waarom twee drankjes?', vraag ik. 'Omdat ik twee dorst heb!' is het schitterende antwoord.

Trots

Dat ben ik! Princess M. kan haar voornaam schrijven! Bovendien heeft ze nu twee vriendinnetjes op school gevonden zodat het naar school brengen niet langer een aanslag op mijn (toch nooit al te goed) ochtendhumeur is. Voordien ging dat zo: Princess M. klampt zich aan me vast zodra we uit de auto stappen en dit blijft duren tot we op de speelplaats zijn, de bel gegaan is en ik mee het klasje binnen gegaan ben.
Sinds vanochtend gaat het zo: Princess M. klampt zich aan me vast, we komen op de speelplaats aan, vriendinnetje S. of M. komt naar Princess M. gelopen, neemt haar handje vast. Princess M. laat me meteen los, loopt enthousiast weg, mij perplex achterlatend. Zo perplex dat mijn mond er waarschijnlijk bij open hangt :)
Geen kus meer, geen knuffel; zelfs geen blik keurt ze me nog waardig. Ik vertrek dan maar met hangende pootjes, maar in de auto juich ik heel hard 'Joepie!!!!!!'.
Een wereld van verschil...

Het stokje

Hallo hallo, ik heb eindelijk ontdekt wie die oude bekende was.
Ik heb dus de eer en het genoegen een stokje te ontvangen van Karin, schrijfster van mijn favoriete blog, dochter van mijn favoriete leraar ooit.

'Een stokje? Wasda?', vraagt u zich wellicht af. Wel, een stokje is de nieuwe kettingbrief, u weet wel.

Het stokje dus: Laat het voorbije jaar zich in drietjes vatten? We zullen eens proberen.

3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?

Wel, ik heb Yevgueni leren kennen en het was meteen raak. Ik kreeg het gevoel terug dat ik had als ik naar de Kleinkunst-cd's luisterde. Een heel goed gevoel dus!!!

Ook Norah Jones heb ik pas echt leren kennen in 2007. Ja, ik weet het, foei foei foei!

En dan als derde zou ik Röyksopp kunnen noemen. Ik had hen al eens ooit gezien in een voorprogramma van Moby, maar ben toen vol afgrijnzen naar buiten gelopen omdat al mijn zintuigen pijn deden van hun elektronische experimenten. Maar vorig jaar hadden ze een wondermooi nummer: 'What else is there'. Ik luisterde, genoot en dacht: 'Who are you and what have you done with Röyksopp?'

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?

De scheiding van een vriendin en het feit dat haar dochtertje dit moet meemaken, bezorgt me regelmatig de tranen in de ogen.

Het weerzien met mijn liefste jeugvriendin.

Het allereerste schoolfeest: tot onze grote verbazing ontpopt Princess M. zich tot een waar podiumbeest en dit ondanks haar grote verlegenheid in het bijzijn van vreemden.

3(vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?

Dat valt al bij al nog mee:

De sleutel een paar keer op de voordeur laten steken mét de sleutels van Mister H. zijn splinternieuwe wagen die natuurlijk pal voor de deur stond... voor het grijpen dus :)

Twee keer tegen de auto voor me gebotst (héél lichtjes) bij het parkeren. En natuurlijk zat er beide keren iemand in de wagen die het nodig vond om me uit te schelden voor de hele straat. (Lang leve Tienen en zijn fijnbesnaarde inwoners!)

In het verkeerde restaurant opgedaagd. Een vriendin zat aan de andere kant van Leuven in het juiste restaurant te wachten terwijl ik in het verkeerde drie tafeltjes uitprobeerde (binnen, buiten, oh neen, toch maar binnen, maar dan wel niet te dicht bij de deur), de olijfjes en wat brood opat, ineens besefte dat Touareg niet Koutoubiya is, hals over kop naar buiten rende met een rood hoofd (na mijn verontschuldigen aangeboden te hebben aan het personeel) en buiten adem aankwam in het juiste restaurant.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?

Niet stiekem, maar gewoon open en bloot:

Princess M. en alles waar zij voor staat.

Mezelf omwille van het feit dat ik mijn eigen zaakje heb opgestart en dit niet na twee dagen beu was.

En nog maar eens Princess M. omdat ze zo ongelofelijk -alle clichés bevestigend - uniek is.

3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?

Aha, joepie:

Een andere gefrustreerde mama die ikzelf liever omschrijf als superwoman

Een mama met een behoorlijk vol huis

Een gekke, overzeese mama

Mijn vader: pedagoog, schilder, dichter en nog zo veel meer...

Dokter

Dokter schrijft u mij een roze bril
in plaats van prolopa
en eldepryl.
Voor het tekort aan dopamine,
vandaag geen merapexine.
Ik had liever, als het kan,
voortaan een doosje tederheid,
een prikje blijheid en een lach,
een knuffel drie maal per dag,
een aai,
een zoen, voor en na het eten,
een flesje zonneschijn
en wat vriendschap tegen eenzaam zijn

Schrijft u mij een briefje
voor een glimlach,
een teder gebaar,
een dosis lieve woordjes,
een streling door mijn haar,
iemand die zegt:
ik heb je lief.

Weet je, deze kleine dingen,
heel simpel en naïef,
zijn de beste medicijn
om even gelukkig te zijn.


Marco

Ode aan mijn ex-liefjes

Ik beken: ik heb nog een soft spot voor enkele ex-liefjes. Alleen maar voor degene die het echt waard waren. En die soft spot wil niet zeggen dat ik nog smachtend naar hen verlang. Neen, ik denk gewoon af en toe met een weemoedige glimlach op mijn lippen terug aan de leuke en spannende momenten die ik met hen doorbracht.

Zo was er bijvoorbeeld A., de Amerikaan die al 3 jaar in België woonde, maar die, zoals het een echte Amerikaan (of Waal of Fransman of Duitser) betaamt geen woord Nederlands sprak (Frans trouwens ook niet). Wonder boven wonder - of toch niet helemaal, want hij was met een Zweedse schone getrouwd - sprak hij wel vloeiend Zweeds, en zelfs accentloos, voor zover ik daarover kon oordelen. En ja, die Zweedse was lang en blond en knap en slank, maar bedroog hem tevens met zijn beste vriend.
Anyway, 'we ended up' in een 'liaison' en aangezien ik toen in Rome woonde, werd dat een behoorlijk internationaal gebeuren. Nog internationaler en nog veel leuker, werd het toen hij verhuisde naar Barcelona, zonder de Zweedse schone! Zij hokte intussen samen met haar / zijn beste (ex-)vriend. En gelukkig had Virgin toen vluchten Rome-Barcelona waar wij gretig gebruik van maakten.
Nu woont hij terug in Florida, mijn beachboy, en is hij getrouwd met een Venezolaanse schone die samen met hem de orkanen het hoofd biedt. Ja ja, hij houdt het internationaal... maar spreekt nog steeds geen woord Spaans... op Gavà en Melocoton na, wat de namen van hun twee katten zijn. Hij heeft ondertussen ook een dochtertje van ongeveer dezelfde leeftijd als Princess M. en we proberen elkaar de loef af te steken met foto's van onze prinsessen. Ik ben blij dat hij gelukkig is; ik ben blij dat hij af en toe nog aan mij denkt; ik ben blij dat we we nog contact hebben.
By the way: de Zweedse schone heette Erica...

Ja ja, die ex-liefjes van me... Ik heb er net een aantal 'teruggevonden' via LinkedIn en allemaal zijn ze getrouwd met kids. Grappig om te horen dat zelfs de meest stoere en onverschillige venten nu stralen als ze over hun wondertjes praten. Fijn te horen dat ze allemaal gelukkig zijn en zo trots op hun kids zijn. Het kan verkeren...

Burgertrutje of coole griet?

Geschreven in juli 2006 en nu net teruggevonden:
Verandert een kind je leven? Goh, wat moeilijk. Ja, ongetwijfeld. Maar het is ook een geruststelling: alles draait niet meer om jou en dat is een welkome verandering na al die jaren vol egocentrisme en twijfels als “Is mijn kont niet te dik in deze broek?”. Ha ha, nu weet je gewoon dat je kont (én je buik trouwens) te dik is in alle broeken; je bent al blij dat je een broek hebt waarvan je de rits dicht krijgt. En als die broek dan toevallig niet meteen vol spuug of baby-eten hangt, is het een geslaagde dag!
De liefde voor je kind zo allesoverheersend; je kan het gewoon niet omschrijven. Het is alsof een groot stuk van je hart ineens handen en voeten heeft gekregen en een heel eigen leven gaat leiden. Als dat stuk hart – je kind dus - pijn heeft, lijd jij even erg; is dat stuk hart ergens anders, zeurt er een gevoel van onbehagen door je dat pas stopt als het stukje hart weer heelhuids bij je is. Ooit las ik “Vanaf het moment dat je kind geboren is, zal er geen dag meer voorbij gaan zonder dat je je ongerust maakt over je spruit – of die spruit nu 4 maanden of 40 jaar is” – en sinds ik zelf een pracht van een dochter heb, weet ik dat dit oh zo waar is. Ik, die nochtans bij mezelf nooit veel moedergevoelens wist te bespeuren, ontpop me tot een ware tijgerin als het om mijn prinses gaat. Ik blijk een enorm bezorgde moederkloek te zijn die bij het minste kuchje naar de dokter rent. Verbazing alom; zowel bij mezelf als bij mijn omgeving. Raar dat het moederschap een totaal ander persoon van je maakt. Was ik vroeger onbezorgd, onbesuisd, een beetje een waaghals, een flierefluitertje en een zeer chaotisch persoon; dan ben ik nu een echte piekerprinses geworden; constant ongerust over alles wat kan mis gaan. Allerlei rampenscenarios flitsen ’s nachts door mijn hoofd. Ik maak denkbeeldige lijstjes van boodschappen en huishoudelijke taken in plaats van een poging te doen om in slaap te vallen. Ik wil nu zoveel mogelijk structuur en stiptheid in ons leven, heb een schema voor het huishouden (schema? Ik? Aaarrghhhhh!!) en strijk nu zelfs lakens, kussenslopen en mijn dochters onderbroekjes die de grootte hebben van een zakdoekje. (Ja, zelfs die zakdoekjes worden gestreken!) Onze vakanties brengen we niet meer door in Cuba of Nepal, maar in Centerparcs of – nog rustiger én goedkoper – Landal Greenparks. Ben ik dan helemaal veranderd in zo’n burgertrutje? Neen hoor, want ik maak – na de boodschappenlijstjes– volop plannen om over een jaar of tien met mijn dochter naar Nepal (waar mijn kinderwens het licht zag) te gaan. Ik wil haar laten zien hoe goed zij het heeft en haar solidariteit en medeleven bijbrengen. Verder wil ik samen met haar Spaans gaan leren in Salamanca, salsa dansen in Cuba en Kreta verkennen op een brommertje. Dat doen burgertrutjes toch niet? Of wel soms? Zit er toch nog een ietsiepietsie stukje coole griet in mij verstopt?

En terwijl ik deze wilde plannen op papier zet, geniet ik van een koel wit wijntje. ’t Is tropisch heet, dochterlief doet haar middagdutje, manlief is gaan golfen en ik zit hier in mijn uppie op het terrasje van onze kinderbungalow – mét beveiligde stopcontacten én traphekje - in Landal Greenparks Hoog Vaals… Heerlijk toch, niet?

Knolselder: de smaak van winter

Gisteren een heerlijk knolseldersoepje gemaakt: een halve knolselder, één preistengel, twee groentenbouillonblokjes. Laten koken, mixen en klaar.
Met de rest van de knolselder heb ik knolselderpuree gemaakt. Daarbij een papillotte van kabeljauw: leg de vis op aluminiumfolie; goed kruiden; een ui in ringen gesneden erbij, twee teentjes look, twee tomaten in blokjes en wat groene selder. Scheutje olijfolie erover, papillotte goed dichtvouwen en de oven in op 150°. Een uurtje laten garen. Heerlijk, die geur in het hele huis.

Een snel soepje

Twee blikken gepelde tomaten (of tomatenblokjes of passata) opwarmen met wat water en een bouillonblokje. Half kuipje Philadelphia-kaas (of Boursin) erbij, mixen en klaar is kees. Voor extra vitaminen kan je er nog een half zakje rucola aan toevoegen en meemixen.
Slechts een minuutje meer werk, maar véél gezonder: vervang de tomaten uit blik door een stuk of vier verse tomaten.