Oudere kijkers
17 jaar geleden
donderdag 24 januari 2008
Uitspraak van de week
We zijn onderweg en ik vraag aan Princess M. of ze een drankje wilt. Ze vraagt of ik ook twee drankjes heb. 'Waarom twee drankjes?', vraag ik. 'Omdat ik twee dorst heb!' is het schitterende antwoord.
dinsdag 22 januari 2008
Trots
Dat ben ik! Princess M. kan haar voornaam schrijven! Bovendien heeft ze nu twee vriendinnetjes op school gevonden zodat het naar school brengen niet langer een aanslag op mijn (toch nooit al te goed) ochtendhumeur is. Voordien ging dat zo: Princess M. klampt zich aan me vast zodra we uit de auto stappen en dit blijft duren tot we op de speelplaats zijn, de bel gegaan is en ik mee het klasje binnen gegaan ben.
Sinds vanochtend gaat het zo: Princess M. klampt zich aan me vast, we komen op de speelplaats aan, vriendinnetje S. of M. komt naar Princess M. gelopen, neemt haar handje vast. Princess M. laat me meteen los, loopt enthousiast weg, mij perplex achterlatend. Zo perplex dat mijn mond er waarschijnlijk bij open hangt :)
Geen kus meer, geen knuffel; zelfs geen blik keurt ze me nog waardig. Ik vertrek dan maar met hangende pootjes, maar in de auto juich ik heel hard 'Joepie!!!!!!'.
Een wereld van verschil...
Sinds vanochtend gaat het zo: Princess M. klampt zich aan me vast, we komen op de speelplaats aan, vriendinnetje S. of M. komt naar Princess M. gelopen, neemt haar handje vast. Princess M. laat me meteen los, loopt enthousiast weg, mij perplex achterlatend. Zo perplex dat mijn mond er waarschijnlijk bij open hangt :)
Geen kus meer, geen knuffel; zelfs geen blik keurt ze me nog waardig. Ik vertrek dan maar met hangende pootjes, maar in de auto juich ik heel hard 'Joepie!!!!!!'.
Een wereld van verschil...
zondag 20 januari 2008
Het stokje
Hallo hallo, ik heb eindelijk ontdekt wie die oude bekende was.
Ik heb dus de eer en het genoegen een stokje te ontvangen van Karin, schrijfster van mijn favoriete blog, dochter van mijn favoriete leraar ooit.
'Een stokje? Wasda?', vraagt u zich wellicht af. Wel, een stokje is de nieuwe kettingbrief, u weet wel.
Het stokje dus: Laat het voorbije jaar zich in drietjes vatten? We zullen eens proberen.
3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Wel, ik heb Yevgueni leren kennen en het was meteen raak. Ik kreeg het gevoel terug dat ik had als ik naar de Kleinkunst-cd's luisterde. Een heel goed gevoel dus!!!
Ook Norah Jones heb ik pas echt leren kennen in 2007. Ja, ik weet het, foei foei foei!
En dan als derde zou ik Röyksopp kunnen noemen. Ik had hen al eens ooit gezien in een voorprogramma van Moby, maar ben toen vol afgrijnzen naar buiten gelopen omdat al mijn zintuigen pijn deden van hun elektronische experimenten. Maar vorig jaar hadden ze een wondermooi nummer: 'What else is there'. Ik luisterde, genoot en dacht: 'Who are you and what have you done with Röyksopp?'
3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?
De scheiding van een vriendin en het feit dat haar dochtertje dit moet meemaken, bezorgt me regelmatig de tranen in de ogen.
Het weerzien met mijn liefste jeugvriendin.
Het allereerste schoolfeest: tot onze grote verbazing ontpopt Princess M. zich tot een waar podiumbeest en dit ondanks haar grote verlegenheid in het bijzijn van vreemden.
3(vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?
Dat valt al bij al nog mee:
De sleutel een paar keer op de voordeur laten steken mét de sleutels van Mister H. zijn splinternieuwe wagen die natuurlijk pal voor de deur stond... voor het grijpen dus :)
Twee keer tegen de auto voor me gebotst (héél lichtjes) bij het parkeren. En natuurlijk zat er beide keren iemand in de wagen die het nodig vond om me uit te schelden voor de hele straat. (Lang leve Tienen en zijn fijnbesnaarde inwoners!)
In het verkeerde restaurant opgedaagd. Een vriendin zat aan de andere kant van Leuven in het juiste restaurant te wachten terwijl ik in het verkeerde drie tafeltjes uitprobeerde (binnen, buiten, oh neen, toch maar binnen, maar dan wel niet te dicht bij de deur), de olijfjes en wat brood opat, ineens besefte dat Touareg niet Koutoubiya is, hals over kop naar buiten rende met een rood hoofd (na mijn verontschuldigen aangeboden te hebben aan het personeel) en buiten adem aankwam in het juiste restaurant.
3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?
Niet stiekem, maar gewoon open en bloot:
Princess M. en alles waar zij voor staat.
Mezelf omwille van het feit dat ik mijn eigen zaakje heb opgestart en dit niet na twee dagen beu was.
En nog maar eens Princess M. omdat ze zo ongelofelijk -alle clichés bevestigend - uniek is.
3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?
Aha, joepie:
Een andere gefrustreerde mama die ikzelf liever omschrijf als superwoman
Een mama met een behoorlijk vol huis
Een gekke, overzeese mama
Ik heb dus de eer en het genoegen een stokje te ontvangen van Karin, schrijfster van mijn favoriete blog, dochter van mijn favoriete leraar ooit.
'Een stokje? Wasda?', vraagt u zich wellicht af. Wel, een stokje is de nieuwe kettingbrief, u weet wel.
Het stokje dus: Laat het voorbije jaar zich in drietjes vatten? We zullen eens proberen.
3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?
Wel, ik heb Yevgueni leren kennen en het was meteen raak. Ik kreeg het gevoel terug dat ik had als ik naar de Kleinkunst-cd's luisterde. Een heel goed gevoel dus!!!
Ook Norah Jones heb ik pas echt leren kennen in 2007. Ja, ik weet het, foei foei foei!
En dan als derde zou ik Röyksopp kunnen noemen. Ik had hen al eens ooit gezien in een voorprogramma van Moby, maar ben toen vol afgrijnzen naar buiten gelopen omdat al mijn zintuigen pijn deden van hun elektronische experimenten. Maar vorig jaar hadden ze een wondermooi nummer: 'What else is there'. Ik luisterde, genoot en dacht: 'Who are you and what have you done with Röyksopp?'
3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?
De scheiding van een vriendin en het feit dat haar dochtertje dit moet meemaken, bezorgt me regelmatig de tranen in de ogen.
Het weerzien met mijn liefste jeugvriendin.
Het allereerste schoolfeest: tot onze grote verbazing ontpopt Princess M. zich tot een waar podiumbeest en dit ondanks haar grote verlegenheid in het bijzijn van vreemden.
3(vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?
Dat valt al bij al nog mee:
De sleutel een paar keer op de voordeur laten steken mét de sleutels van Mister H. zijn splinternieuwe wagen die natuurlijk pal voor de deur stond... voor het grijpen dus :)
Twee keer tegen de auto voor me gebotst (héél lichtjes) bij het parkeren. En natuurlijk zat er beide keren iemand in de wagen die het nodig vond om me uit te schelden voor de hele straat. (Lang leve Tienen en zijn fijnbesnaarde inwoners!)
In het verkeerde restaurant opgedaagd. Een vriendin zat aan de andere kant van Leuven in het juiste restaurant te wachten terwijl ik in het verkeerde drie tafeltjes uitprobeerde (binnen, buiten, oh neen, toch maar binnen, maar dan wel niet te dicht bij de deur), de olijfjes en wat brood opat, ineens besefte dat Touareg niet Koutoubiya is, hals over kop naar buiten rende met een rood hoofd (na mijn verontschuldigen aangeboden te hebben aan het personeel) en buiten adem aankwam in het juiste restaurant.
3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?
Niet stiekem, maar gewoon open en bloot:
Princess M. en alles waar zij voor staat.
Mezelf omwille van het feit dat ik mijn eigen zaakje heb opgestart en dit niet na twee dagen beu was.
En nog maar eens Princess M. omdat ze zo ongelofelijk -alle clichés bevestigend - uniek is.
3 mensen die ik hiermee graag wil lastigvallen?
Aha, joepie:
Een andere gefrustreerde mama die ikzelf liever omschrijf als superwoman
Een mama met een behoorlijk vol huis
Een gekke, overzeese mama
maandag 24 december 2007
Mijn vader: pedagoog, schilder, dichter en nog zo veel meer...
Dokter
Dokter schrijft u mij een roze bril
in plaats van prolopa
en eldepryl.
Voor het tekort aan dopamine,
vandaag geen merapexine.
Ik had liever, als het kan,
voortaan een doosje tederheid,
een prikje blijheid en een lach,
een knuffel drie maal per dag,
een aai,
een zoen, voor en na het eten,
een flesje zonneschijn
en wat vriendschap tegen eenzaam zijn
Schrijft u mij een briefje
voor een glimlach,
een teder gebaar,
een dosis lieve woordjes,
een streling door mijn haar,
iemand die zegt:
ik heb je lief.
Weet je, deze kleine dingen,
heel simpel en naïef,
zijn de beste medicijn
om even gelukkig te zijn.
Marco
Dokter schrijft u mij een roze bril
in plaats van prolopa
en eldepryl.
Voor het tekort aan dopamine,
vandaag geen merapexine.
Ik had liever, als het kan,
voortaan een doosje tederheid,
een prikje blijheid en een lach,
een knuffel drie maal per dag,
een aai,
een zoen, voor en na het eten,
een flesje zonneschijn
en wat vriendschap tegen eenzaam zijn
Schrijft u mij een briefje
voor een glimlach,
een teder gebaar,
een dosis lieve woordjes,
een streling door mijn haar,
iemand die zegt:
ik heb je lief.
Weet je, deze kleine dingen,
heel simpel en naïef,
zijn de beste medicijn
om even gelukkig te zijn.
Marco
vrijdag 14 december 2007
Ode aan mijn ex-liefjes
Ik beken: ik heb nog een soft spot voor enkele ex-liefjes. Alleen maar voor degene die het echt waard waren. En die soft spot wil niet zeggen dat ik nog smachtend naar hen verlang. Neen, ik denk gewoon af en toe met een weemoedige glimlach op mijn lippen terug aan de leuke en spannende momenten die ik met hen doorbracht.
Zo was er bijvoorbeeld A., de Amerikaan die al 3 jaar in België woonde, maar die, zoals het een echte Amerikaan (of Waal of Fransman of Duitser) betaamt geen woord Nederlands sprak (Frans trouwens ook niet). Wonder boven wonder - of toch niet helemaal, want hij was met een Zweedse schone getrouwd - sprak hij wel vloeiend Zweeds, en zelfs accentloos, voor zover ik daarover kon oordelen. En ja, die Zweedse was lang en blond en knap en slank, maar bedroog hem tevens met zijn beste vriend.
Anyway, 'we ended up' in een 'liaison' en aangezien ik toen in Rome woonde, werd dat een behoorlijk internationaal gebeuren. Nog internationaler en nog veel leuker, werd het toen hij verhuisde naar Barcelona, zonder de Zweedse schone! Zij hokte intussen samen met haar / zijn beste (ex-)vriend. En gelukkig had Virgin toen vluchten Rome-Barcelona waar wij gretig gebruik van maakten.
Nu woont hij terug in Florida, mijn beachboy, en is hij getrouwd met een Venezolaanse schone die samen met hem de orkanen het hoofd biedt. Ja ja, hij houdt het internationaal... maar spreekt nog steeds geen woord Spaans... op Gavà en Melocoton na, wat de namen van hun twee katten zijn. Hij heeft ondertussen ook een dochtertje van ongeveer dezelfde leeftijd als Princess M. en we proberen elkaar de loef af te steken met foto's van onze prinsessen. Ik ben blij dat hij gelukkig is; ik ben blij dat hij af en toe nog aan mij denkt; ik ben blij dat we we nog contact hebben.
By the way: de Zweedse schone heette Erica...
Ja ja, die ex-liefjes van me... Ik heb er net een aantal 'teruggevonden' via LinkedIn en allemaal zijn ze getrouwd met kids. Grappig om te horen dat zelfs de meest stoere en onverschillige venten nu stralen als ze over hun wondertjes praten. Fijn te horen dat ze allemaal gelukkig zijn en zo trots op hun kids zijn. Het kan verkeren...
Zo was er bijvoorbeeld A., de Amerikaan die al 3 jaar in België woonde, maar die, zoals het een echte Amerikaan (of Waal of Fransman of Duitser) betaamt geen woord Nederlands sprak (Frans trouwens ook niet). Wonder boven wonder - of toch niet helemaal, want hij was met een Zweedse schone getrouwd - sprak hij wel vloeiend Zweeds, en zelfs accentloos, voor zover ik daarover kon oordelen. En ja, die Zweedse was lang en blond en knap en slank, maar bedroog hem tevens met zijn beste vriend.
Anyway, 'we ended up' in een 'liaison' en aangezien ik toen in Rome woonde, werd dat een behoorlijk internationaal gebeuren. Nog internationaler en nog veel leuker, werd het toen hij verhuisde naar Barcelona, zonder de Zweedse schone! Zij hokte intussen samen met haar / zijn beste (ex-)vriend. En gelukkig had Virgin toen vluchten Rome-Barcelona waar wij gretig gebruik van maakten.
Nu woont hij terug in Florida, mijn beachboy, en is hij getrouwd met een Venezolaanse schone die samen met hem de orkanen het hoofd biedt. Ja ja, hij houdt het internationaal... maar spreekt nog steeds geen woord Spaans... op Gavà en Melocoton na, wat de namen van hun twee katten zijn. Hij heeft ondertussen ook een dochtertje van ongeveer dezelfde leeftijd als Princess M. en we proberen elkaar de loef af te steken met foto's van onze prinsessen. Ik ben blij dat hij gelukkig is; ik ben blij dat hij af en toe nog aan mij denkt; ik ben blij dat we we nog contact hebben.
By the way: de Zweedse schone heette Erica...
Ja ja, die ex-liefjes van me... Ik heb er net een aantal 'teruggevonden' via LinkedIn en allemaal zijn ze getrouwd met kids. Grappig om te horen dat zelfs de meest stoere en onverschillige venten nu stralen als ze over hun wondertjes praten. Fijn te horen dat ze allemaal gelukkig zijn en zo trots op hun kids zijn. Het kan verkeren...
woensdag 5 december 2007
Burgertrutje of coole griet?
Geschreven in juli 2006 en nu net teruggevonden:
Verandert een kind je leven? Goh, wat moeilijk. Ja, ongetwijfeld. Maar het is ook een geruststelling: alles draait niet meer om jou en dat is een welkome verandering na al die jaren vol egocentrisme en twijfels als “Is mijn kont niet te dik in deze broek?”. Ha ha, nu weet je gewoon dat je kont (én je buik trouwens) te dik is in alle broeken; je bent al blij dat je een broek hebt waarvan je de rits dicht krijgt. En als die broek dan toevallig niet meteen vol spuug of baby-eten hangt, is het een geslaagde dag!
De liefde voor je kind zo allesoverheersend; je kan het gewoon niet omschrijven. Het is alsof een groot stuk van je hart ineens handen en voeten heeft gekregen en een heel eigen leven gaat leiden. Als dat stuk hart – je kind dus - pijn heeft, lijd jij even erg; is dat stuk hart ergens anders, zeurt er een gevoel van onbehagen door je dat pas stopt als het stukje hart weer heelhuids bij je is. Ooit las ik “Vanaf het moment dat je kind geboren is, zal er geen dag meer voorbij gaan zonder dat je je ongerust maakt over je spruit – of die spruit nu 4 maanden of 40 jaar is” – en sinds ik zelf een pracht van een dochter heb, weet ik dat dit oh zo waar is. Ik, die nochtans bij mezelf nooit veel moedergevoelens wist te bespeuren, ontpop me tot een ware tijgerin als het om mijn prinses gaat. Ik blijk een enorm bezorgde moederkloek te zijn die bij het minste kuchje naar de dokter rent. Verbazing alom; zowel bij mezelf als bij mijn omgeving. Raar dat het moederschap een totaal ander persoon van je maakt. Was ik vroeger onbezorgd, onbesuisd, een beetje een waaghals, een flierefluitertje en een zeer chaotisch persoon; dan ben ik nu een echte piekerprinses geworden; constant ongerust over alles wat kan mis gaan. Allerlei rampenscenarios flitsen ’s nachts door mijn hoofd. Ik maak denkbeeldige lijstjes van boodschappen en huishoudelijke taken in plaats van een poging te doen om in slaap te vallen. Ik wil nu zoveel mogelijk structuur en stiptheid in ons leven, heb een schema voor het huishouden (schema? Ik? Aaarrghhhhh!!) en strijk nu zelfs lakens, kussenslopen en mijn dochters onderbroekjes die de grootte hebben van een zakdoekje. (Ja, zelfs die zakdoekjes worden gestreken!) Onze vakanties brengen we niet meer door in Cuba of Nepal, maar in Centerparcs of – nog rustiger én goedkoper – Landal Greenparks. Ben ik dan helemaal veranderd in zo’n burgertrutje? Neen hoor, want ik maak – na de boodschappenlijstjes– volop plannen om over een jaar of tien met mijn dochter naar Nepal (waar mijn kinderwens het licht zag) te gaan. Ik wil haar laten zien hoe goed zij het heeft en haar solidariteit en medeleven bijbrengen. Verder wil ik samen met haar Spaans gaan leren in Salamanca, salsa dansen in Cuba en Kreta verkennen op een brommertje. Dat doen burgertrutjes toch niet? Of wel soms? Zit er toch nog een ietsiepietsie stukje coole griet in mij verstopt?
En terwijl ik deze wilde plannen op papier zet, geniet ik van een koel wit wijntje. ’t Is tropisch heet, dochterlief doet haar middagdutje, manlief is gaan golfen en ik zit hier in mijn uppie op het terrasje van onze kinderbungalow – mét beveiligde stopcontacten én traphekje - in Landal Greenparks Hoog Vaals… Heerlijk toch, niet?
Verandert een kind je leven? Goh, wat moeilijk. Ja, ongetwijfeld. Maar het is ook een geruststelling: alles draait niet meer om jou en dat is een welkome verandering na al die jaren vol egocentrisme en twijfels als “Is mijn kont niet te dik in deze broek?”. Ha ha, nu weet je gewoon dat je kont (én je buik trouwens) te dik is in alle broeken; je bent al blij dat je een broek hebt waarvan je de rits dicht krijgt. En als die broek dan toevallig niet meteen vol spuug of baby-eten hangt, is het een geslaagde dag!
De liefde voor je kind zo allesoverheersend; je kan het gewoon niet omschrijven. Het is alsof een groot stuk van je hart ineens handen en voeten heeft gekregen en een heel eigen leven gaat leiden. Als dat stuk hart – je kind dus - pijn heeft, lijd jij even erg; is dat stuk hart ergens anders, zeurt er een gevoel van onbehagen door je dat pas stopt als het stukje hart weer heelhuids bij je is. Ooit las ik “Vanaf het moment dat je kind geboren is, zal er geen dag meer voorbij gaan zonder dat je je ongerust maakt over je spruit – of die spruit nu 4 maanden of 40 jaar is” – en sinds ik zelf een pracht van een dochter heb, weet ik dat dit oh zo waar is. Ik, die nochtans bij mezelf nooit veel moedergevoelens wist te bespeuren, ontpop me tot een ware tijgerin als het om mijn prinses gaat. Ik blijk een enorm bezorgde moederkloek te zijn die bij het minste kuchje naar de dokter rent. Verbazing alom; zowel bij mezelf als bij mijn omgeving. Raar dat het moederschap een totaal ander persoon van je maakt. Was ik vroeger onbezorgd, onbesuisd, een beetje een waaghals, een flierefluitertje en een zeer chaotisch persoon; dan ben ik nu een echte piekerprinses geworden; constant ongerust over alles wat kan mis gaan. Allerlei rampenscenarios flitsen ’s nachts door mijn hoofd. Ik maak denkbeeldige lijstjes van boodschappen en huishoudelijke taken in plaats van een poging te doen om in slaap te vallen. Ik wil nu zoveel mogelijk structuur en stiptheid in ons leven, heb een schema voor het huishouden (schema? Ik? Aaarrghhhhh!!) en strijk nu zelfs lakens, kussenslopen en mijn dochters onderbroekjes die de grootte hebben van een zakdoekje. (Ja, zelfs die zakdoekjes worden gestreken!) Onze vakanties brengen we niet meer door in Cuba of Nepal, maar in Centerparcs of – nog rustiger én goedkoper – Landal Greenparks. Ben ik dan helemaal veranderd in zo’n burgertrutje? Neen hoor, want ik maak – na de boodschappenlijstjes– volop plannen om over een jaar of tien met mijn dochter naar Nepal (waar mijn kinderwens het licht zag) te gaan. Ik wil haar laten zien hoe goed zij het heeft en haar solidariteit en medeleven bijbrengen. Verder wil ik samen met haar Spaans gaan leren in Salamanca, salsa dansen in Cuba en Kreta verkennen op een brommertje. Dat doen burgertrutjes toch niet? Of wel soms? Zit er toch nog een ietsiepietsie stukje coole griet in mij verstopt?
En terwijl ik deze wilde plannen op papier zet, geniet ik van een koel wit wijntje. ’t Is tropisch heet, dochterlief doet haar middagdutje, manlief is gaan golfen en ik zit hier in mijn uppie op het terrasje van onze kinderbungalow – mét beveiligde stopcontacten én traphekje - in Landal Greenparks Hoog Vaals… Heerlijk toch, niet?
woensdag 28 november 2007
Knolselder: de smaak van winter
Gisteren een heerlijk knolseldersoepje gemaakt: een halve knolselder, één preistengel, twee groentenbouillonblokjes. Laten koken, mixen en klaar.
Met de rest van de knolselder heb ik knolselderpuree gemaakt. Daarbij een papillotte van kabeljauw: leg de vis op aluminiumfolie; goed kruiden; een ui in ringen gesneden erbij, twee teentjes look, twee tomaten in blokjes en wat groene selder. Scheutje olijfolie erover, papillotte goed dichtvouwen en de oven in op 150°. Een uurtje laten garen. Heerlijk, die geur in het hele huis.
Met de rest van de knolselder heb ik knolselderpuree gemaakt. Daarbij een papillotte van kabeljauw: leg de vis op aluminiumfolie; goed kruiden; een ui in ringen gesneden erbij, twee teentjes look, twee tomaten in blokjes en wat groene selder. Scheutje olijfolie erover, papillotte goed dichtvouwen en de oven in op 150°. Een uurtje laten garen. Heerlijk, die geur in het hele huis.
maandag 26 november 2007
Een snel soepje
Twee blikken gepelde tomaten (of tomatenblokjes of passata) opwarmen met wat water en een bouillonblokje. Half kuipje Philadelphia-kaas (of Boursin) erbij, mixen en klaar is kees. Voor extra vitaminen kan je er nog een half zakje rucola aan toevoegen en meemixen.
Slechts een minuutje meer werk, maar véél gezonder: vervang de tomaten uit blik door een stuk of vier verse tomaten.
Slechts een minuutje meer werk, maar véél gezonder: vervang de tomaten uit blik door een stuk of vier verse tomaten.
Vanillepudding met Petit-Beurre
Vanillepudding maken (uit een pakje, enkel melk en suiker toevoegen), één Petit- Beurre in een kommetje leggen, laagje pudding erover, nog een Petit-Beurre en nog een laagje pudding. Eventueel nog wat wat bruine suiker of chocoladeschilfers erover strooien, laten afkoelen en smullen maar!
Een droom van een jurk. Een wolk van een jurk!
Ik beken: Princess M. heeft een uitpuilende kleerkast. Moeilijk is dat natuurlijk niet als je weet dat ik zelf kinderkledij verkoop. Het is steeds hetzelfde liedje: ik ga kleedjes inkopen, kom thuis, begin uit te pakken en dan gaat het als volgt: voor Princess M., voor 'de business', voor Princess M., voor de business,...
Tja...
Verslaafd als ik ben, kan ik het dan nog niet laten om af en toe eens in winkels of op Ebay rond te snuisteren. Verslaafd als ik ben, kan ik het natuurlijk ook nooit laten om iets te kopen waarvan ik denk dat Princess M. (of ikzelf) echt 'niet zonder kan leven' :)
Zeg nu zelf, deze droomjurk van Jottum kon ik toch niet aan mijn neus voorbij laten gaan? Princess M. die tegenwoordig alleen nog maar rokjes en kleedjes wilt dragen die dan ook nog mooi moeten 'rondzwieren als ze draait'; Princess M. die zich elke dag wilt 'schminken'; Princess M. die een nog echter dan echt meisje wordt... Princess M. zal dol zijn op deze wolk van een jurk. Nu alleen nog een feestje organiseren waarop ze deze jurk kan dragen :)
zondag 25 november 2007
Tango, toneel en mezze
Vriendin P. en ik besluiten om naar het toneel te gaan. 'Famille d'Artistes' is een stuk waarin woord, muziek en dans samenkomen. Tijdens de pauze en nadien kan je tango dansen.
Het klinkt allemaal als muziek in de oren en wij kijken er al naar uit.
De avond zelf drinken we eerst nog iets in 'de bar'. Het begint al vreemd: eerst moet je aan een kassa je bestelling doorgeven en betalen. Je krijgt dan een A5-je waar je bestelling op geprint wordt.(Milieuvriendelijk? I don't think so!) Met dat A5-je begeef je je naar de bar waar je zonder enige vorm van communicatie (gewoon je briefje afgeven) je drankjes krijgt. Omslachtig? Ja zeker! Want wat als ik al een wijntje wil en vriendin P. er nog niet is? Raden wat ze wilt drinken? Twee keer gaan aanschuiven? Of erger nog: wachten en dorst lijden?
Terwijl we van ons wijntje genieten, praten we enthousiast over de avond. Benieuwd wat het gaat worden, waar er gedanst wordt, of er iemand ons de beginselen van de tango gaat leren. Overenthousiast als ik ben, stel ik voor dat we een seizoensabonnement nemen. Vriendin P. probeert me een beetje te temperen en zegt 'We zien straks wel.'
Dan loopt het cafetaria leeg een iedereen begeeft zich naar de zaal. De sfeer zit er in: rode pluchen fauteuils, een gezellig geroezemoes en op de scène (een décor uit de jaren vijftig van één of andere groezelige tangobar) wordt er tango gedanst. Opgetogen en vol verwachting gaan we zitten en genieten van het hele tango-gebeuren.
Enkele tango's later begint het stuk: een meisje hinkelt; we horen een fragment uit 'Rayuela', een roman van Julio Cortázar. Op de achtergrond worden dia's getoond van wat er in het stuk verteld wordt. Een hinkelspel, Buenos Aires in de jaren vijftig, een huis met veel trappen en een grote inkomhal.
Ineens roept een travestieterige figuur of 'mamá nu al gegaan' is. Ik snap er niets van en luister geboeid. Even later blijkt dat 'mamá' geconstipeerd is omdat ze een hele week alleen maar rijst heeft gegeten. Ok, als het zo zit...
Er wordt vanalles geprobeerd om 'mamá' te laten 'gaan': roepen dat ze zich moet concentreren, haar aansporen om te duwen en tot slot wordt er zelfs een liedje gezongen dat eindigt met de woorden: 'de hele wereld zit in de stront'. Nu hou ik het echt voor bekeken, dit is niet mijn idee van een leuke avond vol cultuur. Ik ben geen fan van 'kak-en pishumor'. Een blik opzij zegt me dat vriendin P. er net zo over denkt. We zijn nog even dapper en proberen ons te concentreren. Maar de vele versprekingen en het zwakke acteertalent kunnen ons echt niet bekoren. Eén van de acteurs probeert te spreken met een Italiaans accent, maar het klinkt als een Belg die een Nederlands sprekende Marokkaan probeert na te doen (en dit is geen racistische noot, integendeel!). Een actrice zingt een Italiaans lied; haar stem is mooi, maar het Italiaans om van weg te lopen. En dat besluiten we ook te doen; ons plan is om te wachten tot het pauze is. Bevrijd en opgelucht beginnen we te giechelen als twee tienermeisjes die gaan ontsnappen tijdens de schoolvoorstelling.
Gelukkig wordt ons geduld niet lang op de proef gesteld: de pauze wordt aangekondigd en wij rennen weg... We vluchten Zorba binnen en besluiten de avond op een fantastische manier: een heerlijke mezze met een glaasje witte wijn en Griekse live muziek. Kali orexi!
Het klinkt allemaal als muziek in de oren en wij kijken er al naar uit.
De avond zelf drinken we eerst nog iets in 'de bar'. Het begint al vreemd: eerst moet je aan een kassa je bestelling doorgeven en betalen. Je krijgt dan een A5-je waar je bestelling op geprint wordt.(Milieuvriendelijk? I don't think so!) Met dat A5-je begeef je je naar de bar waar je zonder enige vorm van communicatie (gewoon je briefje afgeven) je drankjes krijgt. Omslachtig? Ja zeker! Want wat als ik al een wijntje wil en vriendin P. er nog niet is? Raden wat ze wilt drinken? Twee keer gaan aanschuiven? Of erger nog: wachten en dorst lijden?
Terwijl we van ons wijntje genieten, praten we enthousiast over de avond. Benieuwd wat het gaat worden, waar er gedanst wordt, of er iemand ons de beginselen van de tango gaat leren. Overenthousiast als ik ben, stel ik voor dat we een seizoensabonnement nemen. Vriendin P. probeert me een beetje te temperen en zegt 'We zien straks wel.'
Dan loopt het cafetaria leeg een iedereen begeeft zich naar de zaal. De sfeer zit er in: rode pluchen fauteuils, een gezellig geroezemoes en op de scène (een décor uit de jaren vijftig van één of andere groezelige tangobar) wordt er tango gedanst. Opgetogen en vol verwachting gaan we zitten en genieten van het hele tango-gebeuren.
Enkele tango's later begint het stuk: een meisje hinkelt; we horen een fragment uit 'Rayuela', een roman van Julio Cortázar. Op de achtergrond worden dia's getoond van wat er in het stuk verteld wordt. Een hinkelspel, Buenos Aires in de jaren vijftig, een huis met veel trappen en een grote inkomhal.
Ineens roept een travestieterige figuur of 'mamá nu al gegaan' is. Ik snap er niets van en luister geboeid. Even later blijkt dat 'mamá' geconstipeerd is omdat ze een hele week alleen maar rijst heeft gegeten. Ok, als het zo zit...
Er wordt vanalles geprobeerd om 'mamá' te laten 'gaan': roepen dat ze zich moet concentreren, haar aansporen om te duwen en tot slot wordt er zelfs een liedje gezongen dat eindigt met de woorden: 'de hele wereld zit in de stront'. Nu hou ik het echt voor bekeken, dit is niet mijn idee van een leuke avond vol cultuur. Ik ben geen fan van 'kak-en pishumor'. Een blik opzij zegt me dat vriendin P. er net zo over denkt. We zijn nog even dapper en proberen ons te concentreren. Maar de vele versprekingen en het zwakke acteertalent kunnen ons echt niet bekoren. Eén van de acteurs probeert te spreken met een Italiaans accent, maar het klinkt als een Belg die een Nederlands sprekende Marokkaan probeert na te doen (en dit is geen racistische noot, integendeel!). Een actrice zingt een Italiaans lied; haar stem is mooi, maar het Italiaans om van weg te lopen. En dat besluiten we ook te doen; ons plan is om te wachten tot het pauze is. Bevrijd en opgelucht beginnen we te giechelen als twee tienermeisjes die gaan ontsnappen tijdens de schoolvoorstelling.
Gelukkig wordt ons geduld niet lang op de proef gesteld: de pauze wordt aangekondigd en wij rennen weg... We vluchten Zorba binnen en besluiten de avond op een fantastische manier: een heerlijke mezze met een glaasje witte wijn en Griekse live muziek. Kali orexi!
maandag 19 november 2007
Op restaurant
Als ik aan Princess M. vraag wat ze vandaag wilt eten, antwoordt ze heel overtuigd: "In Himalaya". Verbaasd, want ze is er nog nooit eerder geweest, zeg ik meteen "Ok". Zo gezegd, zo gedaan; wij dus met zijn drietjes naar Himalaya. We bestellen voor Princess M. een tomatensoep die toch wel zeer gekruid is. Ze eet de soep heel flink op zonder te klagen dat "haar mondje pikt" en is al benieuwd naar de volgende gang. Momo's voor Princess M., een Tandoori Mix Sizzler voor Mister H. en een vegetable Thali voor mij.
Ook de momo's (een soort ravioli, dim sum) gaan er vlotjes in, aangevuld met wat rijst, spinazie en linzen van mijn thali.
We zijn natuurlijk apetrots op onze dochter die zo flink eet van die "vreemde en pikante dingen".
Na de hoofdschotel mag ze nog een mango lassi delen met haar papa. Dan is het tijd om een beetje rond te dansen en het restaurant op stelten te zetten. Gelukkig zijn we de laatste klanten. Gelukkig zijn de Nepalese ober en kok meteen gecharmeerd van Princess M. en lachen ze met al haar capriolen en gekke danspasjes.
En ik laat me meevoeren door de begeesterende muziek... helemaal terug naar Kathmandu.
maandag 5 november 2007
Gouden randje
Eerst een midweekje Lommerbergen met alle aandacht van mama en papa, thuiskomen en meteen al een vriendinnetje aan de deur met uitnodiging om bij haar te gaan spelen.
De dag nadien een ander vriendinnetje op bezoek. Zondagochtend naar Dora's piratenshow - het hoogtepunt van de hele week - en nadien nog even gaan vliegen, glijden, vallen en schommelen in Plopsa Indoor.
Het was geen dag, maar een week met een gouden randje.
's Avonds komt babysit C., ook dat is weer een feest op zich, zowel voor Princess M. als voor ons. Eindelijk weer even in de wereld der volwassenen :)
De dag nadien een ander vriendinnetje op bezoek. Zondagochtend naar Dora's piratenshow - het hoogtepunt van de hele week - en nadien nog even gaan vliegen, glijden, vallen en schommelen in Plopsa Indoor.
Het was geen dag, maar een week met een gouden randje.
's Avonds komt babysit C., ook dat is weer een feest op zich, zowel voor Princess M. als voor ons. Eindelijk weer even in de wereld der volwassenen :)
zondag 4 november 2007
Herfstvakantie
Een midweekje in ons favoriete Landal Greenpark, De Lommerbergen. Vernieuwde bungalow: eindelijk een microgolfoven, eindelijk geen vies tapijt meer onder blote voetjes, eindelijk een comfortabele sofa om 's avonds, na alle kinderpret, knusjes in weg te zakken. Een midweekje in een kinderparadijs, dat betekent veel zwemmen, klimmen en glijden in de indoorspeeltuin, wandelen en de heerlijke boslucht opsnuiven, eekhorentjes spotten. Elke dag de geitjes en schapen van de kinderboerdij gaan voederen, een huifkartocht maken en nadien op het grote boerenpaard met de dikke billen mogen zitten. Met de rubberen laarsjes aan in alle plassen mogen pletsen, mee dansen met de mini-disco van Puk en Pelle, een lampionnentocht in het donker door het hele park. 's Avonds uitgeteld in je bed vallen en hevig snurken tot de vroege ochtend. Eindelijk even rust voor mama en papa.
maandag 22 oktober 2007
Men neme één witte longsleeve
Ik heb het al eerder bekend: ik pruts graag. Handig ben ik helaas niet, maar af en toe doe ik alsof.
Princess M. had hier nog zo'n simpele, fantasieloze witte longsleeve van Hema liggen. Met een strijkapplicatie en kleurige linten (ook allebei van Hema) wordt het iets fleuriger.
zondag 21 oktober 2007
Multitasking
Ik ben aan het strijken. Op zich geen wereldschokkend nieuws. Terwijl ik strijk, telefoneer ik met oma D. en kijk ik naar een eerder opgenomen (lang leve de DVD-recorder!) aflevering van Desperate Housewives. Multitasking is een methode om één processor schijnbaar meerdere taken tegelijkertijd te laten uitvoeren volgens Wikipedia. Hoezo schijnbaar? Mijn strijk is straks gedaan, ik kan weer meepraten met het vrouwenclubje en oma D. weet ook weer wat Princess M. gisteren heeft uitgespookt. Anyway, dat was niet mijn punt.
Multitasking dus: ik strijk terwijl ik telefoneer en tv kijk. Ik doe mijn boodschappen terwijl ik meezing met de songs die door de winkel galmen, in gedachten een nieuw bericht op mijn blog schrijf en me al eens waag aan een heup- of bilshimmy (Do NOT be afraid, ik kijk eerst wel of de kust veilig is!). Ik roer in drie kookpotten tegelijk terwijl ik een stukje uit een tijdschrift lees, het aanrecht schoonveeg en de vaatwasser inlaad. Eten klaar, keuken proper. Multitasking.
Vraagt u zich soms af waarom mannen altijd zo laat moeten werken en vrouwen zo vaak op tijd thuis zijn? Neen, het is geen gebrek aan ambitie! Mannen kunnen gewoon niet multitasken. 'Tuurlijk kunnen wij dat wel!', zegt Mister H. verontwaardigd, "Wij doen de hele dag niets anders!'
Mannen denken bij multitasking aan telefoneren terwijl ze autorijden; de krant lezen terwijl ze op het toilet zitten; broodjes eten terwijl ze vergaderen; praten tijdens een etentje. 'Ja tuurlijk schat, 't is al goed hoor, je bent een fantastische multitasker. Mag ik dan nu even de telefoon zodat ik de babysit kan bellen terwijl ik dit berichtje even afwerk en de was opplooi?'
Multitasking dus: ik strijk terwijl ik telefoneer en tv kijk. Ik doe mijn boodschappen terwijl ik meezing met de songs die door de winkel galmen, in gedachten een nieuw bericht op mijn blog schrijf en me al eens waag aan een heup- of bilshimmy (Do NOT be afraid, ik kijk eerst wel of de kust veilig is!). Ik roer in drie kookpotten tegelijk terwijl ik een stukje uit een tijdschrift lees, het aanrecht schoonveeg en de vaatwasser inlaad. Eten klaar, keuken proper. Multitasking.
Vraagt u zich soms af waarom mannen altijd zo laat moeten werken en vrouwen zo vaak op tijd thuis zijn? Neen, het is geen gebrek aan ambitie! Mannen kunnen gewoon niet multitasken. 'Tuurlijk kunnen wij dat wel!', zegt Mister H. verontwaardigd, "Wij doen de hele dag niets anders!'
Mannen denken bij multitasking aan telefoneren terwijl ze autorijden; de krant lezen terwijl ze op het toilet zitten; broodjes eten terwijl ze vergaderen; praten tijdens een etentje. 'Ja tuurlijk schat, 't is al goed hoor, je bent een fantastische multitasker. Mag ik dan nu even de telefoon zodat ik de babysit kan bellen terwijl ik dit berichtje even afwerk en de was opplooi?'
zaterdag 20 oktober 2007
Lekker soepje
Eén ui en een teentje look klein snijden en fruiten in wat olijfolie.
Vier verse soeptomaten, twee worteltjes en een rode paprika in stukjes toevoegen en wat laten stoven. Een halve liter water erbij en aan de kook brengen.
Dan begin ik aan mijn prutswerkje: de velletjes van de tomaten eruit vissen. Ja, ik weet het: dit kan veel makkelijker, maar zo doe ik het nu eenmaal altijd. Ik vierendeel mijn tomaten en vis nadien de velletjes uit de pan. Tja, what can I say? Ik pruts nu eenmaal graag :)
Twee bouillonblokjes erbij en nog (ongeveer) een liter water. Kwartiertje laten koken, vuur uit, half zakje (zo'n 50g) rucola erbij en mixen maar. Resultaat: een zalig gezond tomatensoepje dat lekker romig smaakt door de rucola. Princess M. was er alleszins verzot op! Twee kommetjes soep in een mum van tijd helemaal op zonder protesteren. En dat wil wat zeggen.
vrijdag 19 oktober 2007
Rest in peace, Jan.
Jan Wolkers is niet meer en dat nieuws maakt me even stil.
Mijn vader was een grote fan van hem en trotse bezitter van al zijn boeken. Op mijn veertiende had ik een onstilbare honger naar leesvoer en las ik Een roos van vlees . Ik was er helemaal ondersteboven van en al snel las ik de rest van zijn schrijfsels. Soms vond ik hem te cru, te wreed; maar altijd bleef hij voor mij geniaal. Zo'n talent, zo'n persoonlijkheid, zo'n durf, zo'n groot hart. Een roos van vlees is altijd mijn favoriet gebleven.
Vaak, als ik antwoordde op de vraag wie mijn favoriete schrijver was, kreeg ik dezelfde reactie: 'Ah ja, die van Turks Fruit, die seksfilm.' Meewarig dacht ik dan: 'Sukkel, Jan Wolkers is zoveel meer dan die van die seksfilm!' Op mijn achtiende ontmoette ik hem per toeval in Amsterdam. Hij kreeg van mij een heel betoog over hoe goed mijn vader én ikzelf hem vonden. Ik kreeg meteen zijn nieuwe werk Tarzan in Arles cadeau met een persoonlijke boodschap én schets. En de obligate foto mocht natuurlijk niet ontbreken. Hij, sympathiek met zijn witte woeste haardos aan een tafel met een fles sterke drank voor zich; ik, blozend en stralend omdat ik naast mijn idool zat... Ik popelde om terug naar huis te gaan en het verhaal aan mijn vader te vertellen.
In zijn slaap gestorven op 81-jarige leeftijd, tot op het einde helder van geest. Dat hij zo menswaardig gestorven is, maakt het verlies draaglijk. Een groot man als hij verdiende niet anders.
Mijn vader was een grote fan van hem en trotse bezitter van al zijn boeken. Op mijn veertiende had ik een onstilbare honger naar leesvoer en las ik Een roos van vlees . Ik was er helemaal ondersteboven van en al snel las ik de rest van zijn schrijfsels. Soms vond ik hem te cru, te wreed; maar altijd bleef hij voor mij geniaal. Zo'n talent, zo'n persoonlijkheid, zo'n durf, zo'n groot hart. Een roos van vlees is altijd mijn favoriet gebleven.
Vaak, als ik antwoordde op de vraag wie mijn favoriete schrijver was, kreeg ik dezelfde reactie: 'Ah ja, die van Turks Fruit, die seksfilm.' Meewarig dacht ik dan: 'Sukkel, Jan Wolkers is zoveel meer dan die van die seksfilm!' Op mijn achtiende ontmoette ik hem per toeval in Amsterdam. Hij kreeg van mij een heel betoog over hoe goed mijn vader én ikzelf hem vonden. Ik kreeg meteen zijn nieuwe werk Tarzan in Arles cadeau met een persoonlijke boodschap én schets. En de obligate foto mocht natuurlijk niet ontbreken. Hij, sympathiek met zijn witte woeste haardos aan een tafel met een fles sterke drank voor zich; ik, blozend en stralend omdat ik naast mijn idool zat... Ik popelde om terug naar huis te gaan en het verhaal aan mijn vader te vertellen.
In zijn slaap gestorven op 81-jarige leeftijd, tot op het einde helder van geest. Dat hij zo menswaardig gestorven is, maakt het verlies draaglijk. Een groot man als hij verdiende niet anders.
Joepie!
De langverwachte Yevgueni-cd Kannibaal lag vanochtend eindelijk in de brievenbus.
Even meegenieten?
Als ze lacht, breekt de hele hemel open
Echt ik waan me in de tropen
't Is echt machtig als ze lacht
Als ze lacht, baad ik uren in de uren in de zon
Ik wou dat ik dat voor haar kon
Wat zij voor mij doet als ze lacht
(Uit Als ze lacht)
En nog eentje uit Oud en versleten:
Ik ben geboren zonder luier en zo wil ik ook graag dood
Ik kan nog uren zitten kauwen op een simpel stukje brood
Zo blijf ik no wel bezig maar het hoeft niet meer voor mij
Want laat ons eerlijk wezen, ja het is al lang voorbij
Nog eentje?
Voor je je ogen sluit
En in mijn armen naar je dromen drijft
Luister nog heel even
Voor ik je stem verlies
En jij alleen nog glimlacht
Mag ik nog heel even
Dit deuntje voor je zingen?
Geruisloos
Want je kent het uit je hoofd
Die mooie simpele kleine zinnen
Je hebt ze al zo vaak gehoord
Want morgen gaat ons leven zomaar voort
Alsof er niets gebeurde
Maar vind je niet dat deze dag
Wel meer verdient dan dat?
(Uit Alsof er niets gebeurde)
donderdag 18 oktober 2007
Avondmaal van Princess M.
Tien zwarte olijven - vijf groene olijven met fetakaas - vijf pitten van de zwarte olijven - een sneetje piratenworst - drie toostjes met smeerkaas - een soja Alpro met aardbeiensmaak.
Abonneren op:
Posts (Atom)
